Vallen, opstaan en weer doorgaan: het komt goed!

Onder Hersenspinsels op 8 juli 2015

Vallen en opstaan

Bron beeld: Unsplash

Positief zijn, door blijven gaan, de moed erin houden, blijven vechten en knokken, niet opgeven, niet kniezen… het zijn allemaal dingen die heel belangrijk voor me zijn. Mantra’s bijna: dingen die ik blijf herhalen om een focus te hebben en te behouden. Meer nog: het zijn dingen die me helpen om inderdaad niet op te geven en om te zorgen dat mijn ziekte het niet van me wint. Ik denk dat het namelijk voor elke chronisch zieke wel zo geldt: je wilt de baas blijven over je leven, je persoonlijkheid, je identiteit. Die ziekte mag jou er niet onder krijgen, die mag niet gaan bepalen wie jij bent en hoe jij leeft en wat jij (niet) doet. Daarom is bloggen ook zo belangrijk voor mij: dat is iets wat ik met hart en ziel doe omdat ik het leuk vind en omdat het bij mij past. Natuurlijk heeft het heel veel te maken met mijn ziekte, maar het maakt geen deel uit van de ziekte, het maakt deel uit van mij. Daarom zorg ik er ook altijd voor dat ik zo open in het leven sta, want dat is gewoon wie ik ben. Maar mensen vragen het wel eens aan me, en om eerlijk te zijn vraag ik het mezelf ook wel eens af: hoe doe ik dat?

Flut

Ik hoef het waarschijnlijk niet eens te zeggen, maar het is gewoon niet makkelijk. Het gaat niet altijd goed, soms gaat het gewoon bar slecht, en ook als het goed gaat weet ik gewoon dat er altijd wel weer een periode zal komen dat het minder gaat. En sowieso zijn er dagelijks gewoon veel dingen waar ik rekening mee moet houden: dat ik weinig energie heb bijvoorbeeld, en dat ik daardoor minder snel en efficiënt kan werken. Dat is gewoon niet leuk, en het is ook niet altijd makkelijk, zeker niet omdat ik gewoon heel graag heel veel wil. Dat past ook wel weer goed bij mij, want ik leef graag met als doel dat ik alles uit mijn dag en uit mijn leven wil halen wat erin zit, eigenlijk alsof er geen morgen is. En als het dan niet goed lukt om alles te doen wat ik wilde doen, voelt dat toch als een teleurstelling.

Niet alles kunnen wat je wilt is gewoon lastig. Maar ik zou Vivian niet zijn als ik dat niet allang heb geaccepteerd en per dag gewoon genoegen probeer te nemen met wat wel (goed) gaat. Dat betekent echter niet dat het niet meer vervelend is: soms zijn er dagen waarop gewoon niets lukt, waarop ik een hele middag doe over een enkel blogartikel en na het eten al in bed kruip omdat mijn lepels gewoon op zijn. Dagen waarop ik vervolgens niet in slaap kom omdat ik – ik geef het toe – pieker over dingen die ik graag had willen doen, dingen die ik morgen wil doen en doelen die ik nog wil bereiken. Soms gaat het gewoon niet, en dat is dan best wel flut (understatement van de eeuw, maar ik wil geen *piep*-termen op mijn blog gebruiken haha).

Hoop

Wat mij heel erg helpt? Hoop houden. Hoopvol zijn. Lisanne schreef hier laatst al een heel mooi stuk over en daar kan ik me helemaal in vinden. Hoop is gewoon… ik weet het niet, het is heel sterk. Het is wel eens een thema in boeken of films of series of zo, dat er wordt gezegd dat ze mensen geen valse hoop willen geven of dat het juist de hoop is die hen verder helpt. Kijk maar naar The Hunger Games, Katniss is daarin een baken van hoop voor de mensen. En die hoop is ook wat mij op de been houdt op een slechte dag. Als ik weinig lepels heb, of aan het einde van de dag besef dat ik weinig heb gedaan, als ik me niet lekker voel of pijn heb… dan word ik eigenlijk een soort Annie en ga ik nog net geen Tomorrow zingen, maar zo’n gevoel krijg ik wel. Die hoop is er namelijk altijd: morgen gaat het misschien wel beter, morgen heb ik vast meer energie en ka nik meer doen, morgen kan ik misschien die opdracht wel afmaken en voor mijn blog schrijven, morgen is de pijn misschien wel minder, morgen voel ik me minder ziek… En dat helpt. Het helpt om sterk te blijven, door te bijten, me er niet onder te laten krijgen.

Dit is trouwens ook wel het voordeel van een ziekte hebben zonder diagnose: bij andere ziektes weet je vaak wel hoe het zich gaat ontwikkelen en kun je soms precies zeggen wanneer het weer beter of slechter zal gaan en wanneer het zo zal blijven. Bij mij is het één groot raadsel. Ik denk wel eens dat ik stiekem best de ziekte van Lyme of fibromyalgie zou willen hebben of een ander soort ziekte, omdat men er dan meer over zou weten. Nu ben ik me ervan bewust dat er over ziektebeelden als Lyme, fibro en bijvoorbeeld CVS nog steeds maar heel weinig bekend is, maar het heeft wel een naam. Mijn ziekte heeft dat niet, althans geen officiële. Ze noemen het wel darmvlokatrofie, maar dat dekt niet de hele lading.

Het is dus eigenlijk heel dubbel. Enerzijds kan ik er heel onzeker van worden: ik weet namelijk niet waar mijn ziekte heen gaat, het kan bij wijze van spreken morgen weer heel slecht gaan en het kan ook bij wijze van spreken over vijf jaar geweldig goed gaan, beter dan het ooit is gegaan. Maar naast die onzekerheid geeft het ook hoop. Want zolang je niet weet hoe het zal gaan, kun je hopen dat het goed of beter zal gaan en dat is wel heel erg fijn. Hoop is heel fijn.

Het komt goed

Hopen dat het altijd weer beter zal gaan is dus gewoon heel belangrijk voor me. Maar de échte reden dat ik altijd probeer door te blijven bikkelen, dat ik me door nare periodes en nare ervaringen heen sla en er sterker uit probeer te komen, is door mijn rotsvaste geloof dat het goed komt. Dat is altijd al zo geweest, vooral dankzij mijn ouders: naast dat ze me altijd hebben ingeprent om te focussen op het positieve, kan ik me nog heel goed voor de geest halen dat ze vroeger altijd, en ook nu nog, aan mijn ziekenhuisbed hebben gezeten, mijn hand vasthielden en me influisterden dat het goed zou komen. Toen mijn been in de tractie werd gezet, toen ik op de intensive care lag, als mijn hele lijf pijn deed, na een operatie, als ik geprikt moest worden (wat altijd al een ramp is geweest met mijn  dichtgeslibde bloedvaten)… gewoon altijd.

En dat geloof heb ik nu nog steeds. Als het niet goed gaat, als ik door een periode heen moet dat ik weinig energie en/of veel pijn heb door rare capriolen van mijn darmen, als ik in een dip zit die aanvoelt als een bodemloze put… dan prent ik mezelf in dat het morgen vast beter gaat. En zo niet, dan komt het altijd weer goed. Er zijn al zoveel nare dingen gebeurd, ik heb al zoveel dingen meegemaakt die vreselijk waren, en ik ben er nog steeds en met elke nare ervaring word ik sterker, omdat het mijn hoop en geloof verstevigt en omdat ik er altijd weer uitkom.  Misschien veranderd, misschien duurt het lang, misschien via een omweg, maar ik kom er altijd uit. Het komt altijd goed. Ik val, ik worstel me weer omhoog en ik ga door, en het komt goed.

Wat is jouw mantra voor als het slecht gaat?

Reacties

  • Wat ontzettend mooi geschreven. Het is fijn om te lezen hoe iemand anders omgaat met een chronische ziekte / weinig energie. Ik kijk ook vaak uit naar een nieuwe dag. Als mijn energie volledig op is dan denk ik vaak ‘morgen begin ik weer met een nieuwe dosis energie’. Ontzettend knap hoe positief je blijft ondanks alles wat je hebt moeten doorstaan.

  • Wat een mooie positieve blog. Kan ik zeker nog heel veel van leren.

  • Heel erg mooi geschreven! Ik vind het zo kan hoe fijn positief jij kunt blijven ondanks alles. ‘Ik heb geen keus’, zou je kunnen zeggen. Maar dat heb je wel, en jij kiest toch maar mooi om positief te zijn en blijven!

  • Je bent een prachtig mens Vivian! Voor mij is hoop ook altijd een sleutel geweest, net als doorzettingsvermogen. Niet constant met de pakken neer gaan zitten, want dat heeft geen zin. Het komt inderdaad goed, op welke manier dan ook!

    ps. je nieuwe layout is geweldig geworden!

  • Leuk dat je weer verschillende projecten wilt gaan oppakken (ja, ik heb je vlog ook bekeken!)!!
    Dit stuk heb je heel erg mooi geschreven. Knap dat je hoop blijft houden en niet bij de pakken neer zit. Dat siert je echt!

  • Ik vind het zo mooi hoe positief je bent<3

  • Mijn mantra voor een slechte dag is: Zelfs de slechtste dag heeft maar 24 uur. Dat is misschien een wat negatieve benadering, maar het werkt voor mij. Zolang er maar een eind is kan ik het overzien.




CommentLuv badge