Gedachten tijdens een gemiddeld college

Onder Studeren en lesgeven op 6 oktober 2015

Gedachten tijdens college

Bron beeld: Raumrot/Flickr

Ik heb al een tijdje niet meer echt over mijn studie geschreven, terwijl ik het wel echt leuk vind om jullie daar van alles en nog wat over te vertellen. Ik heb het namelijk nog steeds enorm naar mijn zin op de lerarenopleiding, het gaat goed, de vakken zijn leuk en ik heb ook voor de nog in te halen tweedejaarscursussen een supergezellige groep. Vorige week ben ik met twee studenten van die groep naar een mbo-school geweest – misschien dat ik daar ook nog wel iets over ga schrijven, maar dat weet ik nog niet – en verder gaat het gewoon lekker! Maar goed, dat ik een voorbeeldige student ben (kuch kuch) betekent niet dat ik colleges niet soms saai of irritant of stom vind. En soms zijn ze ook gewoon heel leuk. Vandaag zet ik in ieder geval op een rijtje wat er zoal door me heen gaat tijdens een gemiddeld college!

  1. Kan ik al naar binnen? O ja, het lokaal is leeg. Waar zit het lichtknopje?

Ik ben altijd te vroeg, tenzij er gedoe is met de taxi die niet of te laat kwam. En ik ga eigenlijk altijd gewoon alvast in het lokaal zitten, want dan hoef ik niet in de gaten te houden of het al tijd is. Soms zit er nog een groep, maar vaak is het gewoon leeg… en donker. En dan kan ik niet bij het lichtknopje, dus dan ga ik in het halfduister zitten. Tja.

  1. Zo, spullen uitpakken… wat zal ik nu gaan doen?

Mijn agenda doorbladeren of bijwerken, mijn huiswerkplanning bekijken, de aantekeningen van vorig college doornemen, even Facebook en Instagram checken, een gig doen in Kim Kardashian Hollywood, even de reacties op mijn blog checken of een mailtje versturen…

  1. O, daar is de docent. Hallo! Ja, ik ben er al. Kan ik ergens over praten?

Noem me een nerd, maar ik praat graag een beetje met docenten. Vaak vragen ze wel hoe het gaat en zo, dus dan ontstaat er vanzelf een praatje, maar ik vind het ook altijd een teken van goodwill om even kort te kletsen. Maar ja, dan moet er wel iets te bekletsen zijn.

  1. Ennnn daar zijn de anderen. Hoi. Komt er iemand hier zitten of zal ik…?

Ik ga altijd zo ver mogelijk vooraan zitten zodat ik de docent en het smartbord goed kan zien, en helaas zitten mijn medestudenten liever achteraan. Soms komt er iemand naast me zitten of ga ik bij een groepje zitten als er al wat mensen zijn, maar ik overweeg vaak om van plek te veranderen. Uiteindelijk vind ik het ook wel fijn om vooraan te zitten, maar het is niet altijd even gezellig.

  1. Wat, nu a beginnen? Maar ik wilde net even een stukje gaan lezen!

Zul je altijd zien… heb ik net een boek gepakt om nog even dat hoofdstuk uit te lezen waarin ik in de taxi begon, kondigt de docent aan dat we gaan beginnen.

  1. Microfoon! MICROFOON! Ja, dankjewel.

Het gebeurt niet bij alle docenten, maar vaak wordt het microfoontje annex spraakversterkertje net even vergeten. Altijd vermakelijk om te zien hoe lang het duurt voor ze mijn gebaren en die van mijn medestudenten opmerken.

  1. Huiswerkbespreking? Dat gebeurt niet vaak. Ik heb alleen niet…

Hoe hoger het jaar, hoe minder aandacht er wordt besteed aan de studieopdrachten. Dat vind ik enerzijds wel fijn, want daardoor is er minder druk om het huiswerk op tijd te maken, maar anderzijds mis ik soms ook wel een stukje terugkoppeling. Tegelijkertijd ben ik vaak een beetje huiverig als het huiswerk wordt besproken, want het lukt me niet altijd om het te maken. Gelukkig weten docenten dat ook en dat vinden ze prima. Cool.

  1. Oké, dit is interessant. Even goed mijn aantekeningen bijhouden.

De meeste colleges vind ik echt wel interessant en fascinerend, dus dan wil ik ook graag goed meedoen. Ik heb soms de neiging om iets pas op te schrijven als de docent al een stukje verder is, dus dan ben ik heel veel aan het schrijven.

  1. Wacht, dat kan ik niet zien. Even een foto maken…

Vaak kan ik, hoe dicht ik ook bij het smartbord zit, toch de dia’s van de presentatie niet goed genoeg zien dus dan gebruik ik mijn iPad om foto’s te maken en die in te zoomen zodat ik de informatie kan overnemen. Er zijn er weinig die het doen, want de presentaties worden meestal meteen op Netschool (de digitale leeromgeving) gezet, maar gelukkig heeft er nog nooit een docent naar gevraagd.

  1. Wauw, ik moet echt die camerarol even opruimen. Allemaal bordfoto’s.

Tja, dat krijg je dan. Hele fotoseries van smartborden. Soms handig, meestal gewoon onhandig.

  1. Daar weet ik het antwoord op!

En dan steek ik mijn hand op. Altijd leuk als ik de beurt krijg en het juiste antwoord geef.

  1. Daar weet ik het antwoord ook op, maar ik hou nu even mijn mond want ik heb al twee keer een beurt gehad. Zó nerderig ben ik ook weer niet.

De moeilijkheden van iemand die echt goed oplet en haar best doet. Tja.

  1. Maar hoe zit het dan met… zal ik dat nu vragen? Of straks? Of niet?

Zo goed als ik ben in antwoord geven op vragen van de docent, zo slecht ben ik in zelf vragen stellen. Het gaat wel steeds beter, maar meestal voel ik er gewoon niets voor om mijn hand op te steken en de vraag te stellen. Het komt ook niet vaak voor dat ik echt iets niet begrijp, maar ik ben toch vaak een beetje huiverig dat ik iets heel raars vraag of zo.

  1. Hè wat, een opdracht? In groepjes? Hè bah. Geen zin in.

Ik merk dat dit minder gebeurt naarmate we verder in de opleiding komen, maar er zijn nog steeds docenten die het belangrijk vinden dat we niet alleen maar zitten te luisteren – iets met het verschil tussen een hoorcollege en een werkcollege. Op zich vind ik het prima, soms is het zelfs fijn om even iets te verwerken. Maar soms moet het in duo’s of groepjes en dat hoeft van mij niet zo. Vind ik eigenlijk vooral vermoeiend. Hoewel het ook zeker nieuwe inzichten kan bieden.

  1. Terwijl zij aan het woord zijn, kan ik wel even Facebooken…

Heel slecht, ik weet het, maar als medestudenten aan het woord zijn over een opdracht of wat dan ook, check ik meestal even mijn mail of Facebook. Ik weet niet wat het is, het voelt dan net alsof ik gewoon even niet hoef op te letten of zo.

  1. Een filmpje? Oké, maar vraag mij vooral niets daarna. Ik versta het niet.

Filmpjes zijn prima, vooral als het gaat om filmpjes die echt klassensituaties laten zien, maar het nadeel ervan is dat ik ze grotendeels niet versta en daar is ook weinig aan te doen behalve hard mijn best doen om de grote lijnen te snappen. Ik neem me altijd voor om het videomateriaal thuis terug te zoeken en te kijken of er ondertiteling bij kan, maar dat vergeet ik vaak. Gelukkig is het meeste wel te snappen en hoef ik het nooit samen te vatten. Yay voor docenten die weten wat mijn problematiek is.

  1. Pauze! Yes, even rust. Even mijn blog checken…

En een paar spelletjes doen. Soms even kletsen. Gewoon een beetje relaxen tussendoor.

  1. Maar hoe koppel je dit nou naar de praktijk? Dat mis ik dus echt.

Bij veel vakken is het wel duidelijk hoe je de kennis moet toepassen in de klas: canonliteratuur bijvoorbeeld is bedoeld voor scholen waar de literatuurgeschiedenis echt een rol speelt bij het vak Nederlands en effectief lesgeven gaat over het effectief aankleden van je lessen. Maar iets als onderwijspsychologie of –sociologie, daarbij is het einde soms een beetje zoek. Ze zeggen dan dat het je helpt om het onderwijs en de school en de leerlingen beter te begrijpen, maar ik weet niet of ik al die dingen echt nog weet als ik straks echt voor de klas sta. Tijdens mijn stage ben ik er al nauwelijks mee bezig.

  1. Bijna tijd. Gelukkig. Ik ben moe.

Dit heb ik aan het eind van bijna elk college. Soms valt het mee, maar heel vaak heb ik zoveel informatie ingedronken of ben ik zo actief bezig gewest met het verwerken van de stof dat ik echt een beetje brak ben. Soms zit ik de kwartieren dan ook echt af te tellen. Het is niet zo dat ik dan de andere colleges niet meer aankan, want die overgang naar iets nieuws maakt het vaak juist makkelijker. Het is gewoon een beetje wegzakken in een modus à la ‘’als ik hier nog tien minuten langer moet blijven zitten, zak ik in.’’

  1. YES, HUISWERK! Dat betekent dat we klaar zijn! Snel opschrijven…

Het ritueel aan het einde van het college duurt bij mij meestal iets langer: het huiswerk opschrijven – dat doe ik altijd trouw, want ik wil niet afhankelijk zijn van de presentaties of de reader  – de microfoon terugkrijgen, spullen weer inpakken en me een weg uit het lokaal banen. Bovendien ben ik dan moe, dus duurt het wat langer. Meestal ben ik uiteindelijk alleen nog in het lokaal met degenen die nog iets willen bespreken of vragen. Voelt altijd een beetje awkward.

Volgende keer: 20 random gedachten tijdens het ronddwalen door de hogeschool!

Wat zijn of waren jouw gemiddelde gedachten tijdens college?

Gerelateerde berichten:

Reacties




CommentLuv badge