Mevrouw de Wit is wanhopig. Al twaalf jaar lang is ze moeder van Charlotte, het liefste meisje dat er bestaat: altijd deed ze braaf boodschappen, hielp ze zonder morren bij het afwassen, maakte ze haar huiswerk, wilde ze hoge cijfers halen en ging ze met lieve, fatsoenlijke meisjes om. Maar nu is ze ineens helemaal niet lief meer. Ineens heeft ze haar mooie blonde haar pikzwart geverfd, draagt ze rode lipstick en steeds kortere rokjes, ineens weigert ze te helpen in het huishouden, verslonst ze haar huiswerk en haar kamer en komt ze pas om twaalf uur thuis in plaats van tien uur. Ineens moet mevrouw de Wit van vriendinnen horen dat ze Charlotte op dakfeestjes en overdag in winkelcentra hebben gezien en dat ze zelfs heel erg brutaal is geweest tegen haar geschiedenisleraar. En mevrouw de Wit snapt er helemaal niets van. Charlotte was zo’n lief en braaf meisje, altijd gehoorzaam en gehecht aan haar ouders en nu is ze… een monster aan het worden!

Bovenstaand scenario is fictief, maar gebaseerd op wat ik weet over wat veel ouders meemaken wanneer kinderen die huiveringwekkende grens van de adolescentie bereiken. Ja, adolescentie inderdaad… je had waarschijnlijk verwacht dat ik puberteit zou zeggen? Nou, de eerste twee fasen van de adolescentie vormen samen de puberteit, dus dat klopt. Ik dacht zelf altijd dat de fase van adolescentie pas na de puberteit kwam, dat het een ander woord was voor twintigers of zo, haha. Maar goed, in ieder geval: de vroege adolescentie en de middenadolescentie (ongeveer van 12 tot 18 jaar) vormen de puberteit. De fase waarin jongeren, zoals hierboven al beschreven, zich lostrekken van hun ouders, meer aandacht gaan besteden aan hun vrienden, willen ontdekken wie ze zijn en daardoor gaan experimenteren met van alles, van onschuldige dingen als kleding tot drastische middelen als alcohol en drugs. In deze fase halen ze het bloed onder de nagels van hun leraren en ouders vandaan met hun opstandigheid en losgeslagen ideeën en activiteiten. Ze worden onverantwoordelijk, onbeschaafd, tegendraads en wild genoemd – eigenlijk onterecht. Het is namelijk zo, leerde ik bij VOS (voorbereiding op stage) dat pubers helemaal niets kunnen doen aan dit gedrag. Het is de schuld van hun brein.

Het brein van een jong persoon is namelijk nog volop in ontwikkeling wanneer de puberteit aanbreekt – het is zelfs zo dat de puberteit de fase is waarin de hersenen de grootste ontwikkeling doormaken. De prefrontale cortex, het gebied waarin zaken als plannen, organiseren, discipline en sociaal gedrag worden geregeld, is nog lang niet af en ook de amygdala, het emotionele brein, ligt pas als laatste halte op de route naar een voltooide ontwikkeling. Jongeren zijn dus sowieso nog niet zo goed met tijdmanagement en expressie: tel daarbij op dat in de puberteit een hoop hormonen op reis gaan door het lichaam en de hersenen het hoofd op hol brengen, en wat je krijgt is een sterk ontregeld systeem. Pubers raken in de war, weten niet meer wat ze willen of wat belangrijk is, willen zelf dingen gaan uitzoeken en hebben er genoeg van om zich aan – heel normale – regels te houden. Ze weten niet meer hoe ze zich moeten uiten – jongens – of uiten zich juist op een heel expressieve manier in huilbuien (meisjes).

Ze kunnen er dus gewoon niets aan doen dat ze zich onverantwoordelijk gedragen. Je kunt het ze niet kwalijk nemen dat ze laat naar bed gaan, hun huiswerk maar blijven uitstellen, niet weten met wie ze wel en niet willen omgaan en enorm onzeker zijn over hun lichaam en hoe anderen hen zien. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, want hun hersenen zijn niet ontwikkeld genoeg om op een verantwoorde manier met al die dingen om te gaan – ze zijn eigenlijk gewoon het slachtoffer van hun eigen ontwikkeling, die de hormoonhuishouding als handlanger heeft. Natuurlijk moet er wel bij gezegd worden dat lang niet alle pubers totaal losslaan en dwars gaan zitten zodra ze er de leeftijd voor bereiken: er zijn ook jongeren met wie dat niet gebeurt en die gewoon rustig door hun puberteit sukkelen. maar het punt is: pubers zijn geen slechteriken, ze zijn gewoon work in progress.

You may also like...

1 Comment

  1. Haha leuk. Ik heb dit ook net gehad op school. Al was het vooral herhaling voor mij. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

[instagram-feed]