‘Wereldvisie’

Wat er in de maatschappij gebeurt, ontketent nog wel eens gedachten, ideeën en standpunten bij mij en dan razen mijn vingers over het toetsenbord…

De trend van het aftreden?

Onder Wereldvisie op 11 februari 2013

Een paar weken terug kondigde onze koningin aan dat ze met Koninginnedag van dit jaar aftreedt en daarmee plaatsmaakt voor Willem-Alexander. Een bijzondere verandering waarmee ze Nederlandse geschiedenis heeft geschreven en die de praatjes losmaakte in Europa: veel vorsten gaven aan niet haar voorbeeld te volgen – waaronder de Engelse koningin, die haar zoon Charles ook al zolang laat wachten. Persoonlijk vind ik dat iedere vorst dat zelf moet weten: ik kan me voorstellen dat je traditiegetrouw door wilt gaan tot je dood, maar het lijkt me ook wel erg fijn als je nog van je oude dag kunt genieten. Zeker als je geestelijk en/of lichamelijk al niet meer zo gezond bent.

Lees meer…

Dolgedraaide fans: ik snap het niet

Onder Wereldvisie op 12 januari 2013

Onlangs werd het een ware chaos op Twitter door het nieuwste trending topic: #cut4bieber. Meisjes werden opgeroepen om zichzelf te snijden uit protest tegen Justin Bieber, die vorige week werd gespot met iets wat verdacht veel leek op een joint. Met een trending topic weet je over het algemeen niet meer waar het vandaan komt, maar kort na het begin is dus ontdekt dat mensen op een forum het hebben opgestart. ‘’Laten we eens kijken of we een paar kleine meisjes aan het snijden kunnen krijgen.’’ Dat is gelukt: het gerucht ging zelfs dat er twee meisjes waren doodgebloed.

Lees meer…

Als de tijd achteruit ging

Onder Wereldvisie op 28 december 2012

We hebben het allemaal wel eens gewenst: dat we de klok zouden kunnen terugdraaien. Fouten uit het verleden rechtzetten, dingen anders doen of juist niet doen, op de een of andere manier voorkomen dat er leed werd gepleegd of dat andere mensen moesten lijden. Zou het niet heerlijk zijn, hebben we ons allemaal wel eens afgevraagd, zou het niet heerlijk zijn om de tijd af en toe achteruit te laten lopen zodat we er wat meer van zouden krijgen? Gisteravond zag ik met fascinatie de film The Curious Case of Benjamin Button, waarin een baby geboren wordt met het uiterlijk van een oude man en mentaal wel ouder wordt, maar lichamelijk steeds jonger. Hij wordt op de tegenovergestelde manier ouder, en dat is ontzettend bijzonder om naar te kijken: hij groeit op tussen oude mensen en overlijdt uiteindelijk tussen de kinderen. Zijn jeugd is eigenlijk zijn aftakelperiode en in de jaren waarin hij dementeert, heeft hij puistjes en draagt hij luiers. Iedereen om hem heen van wie hij houdt gaat eerder dood dan hij, en waarom? Een speling van de natuur.

Lees meer…

Hospital horror

Onder Wereldvisie op 22 december 2012

Het ziekenhuis: een plek waar iedereen, of hij het nou wil of niet, minstens één keer in zijn leven komt. Voor een gebroken bot, om een ziek familielid te bezoeken of misschien toch wel voor iets van wat ernstigere aard. De geur van ontsmettingsmiddelen, mensen in witte, blauwe of groene pakken, overdreven aardig verpleegpersoneel, waterige koffie en eten dat naar plastic smaakt: het zal niemand echt onbekend voorkomen. Maar een ziekenhuis is voornamelijk een veilige plek waar mensen je helpen met vechten voor je leven wanneer dat nodig is en waar problemen met je lichaam worden opgelost die je zelf niet kunt verhelpen. Een plek die je zou moeten kunnen vertrouwen, waar je je veilig voelt.

Lees meer…

Orakel Vivian spreekt: Vergaan we vandaag?

Onder Wereldvisie op 21 december 2012

Eens even kijken. Het is vandaag… 21 december. Juist ja. En welk jaar ook alweer? Oh ja, dat is waar ook: 2012. Maar dat betekent… dat betekent dat dit onze laatste dag op aarde is! Vandaag vergaan we! Vandaag gaan we allemaal dood! Maar wacht eens even… zouden we niet vorig jaar ook al vergaan? En drie jaar daarvoor ook al? En werd het in 1910 en 1999 niet ook al voorspeld? En zelfs in 1806 al? Conclusie: de wereld had allang weg moeten zijn, met ons allemaal erbij. Maar we zijn er nog. Sterker nog, als jij op dit moment dit blogje leest, deze letters en deze woorden en deze zinnen – juist, jij daar – dan ben jij het levende bewijs dat de wereld nog niet vergaan is. En natuurlijk kan het wel zo zijn dat het nog gebeurt. Dan mogen jullie me gaan uitlachen. Al weet ik niet of jullie dat dan nog kunnen, omdat de wereld dan toch al vergaan is. En zo.

Lees meer…

Yes we can, again!

Onder Wereldvisie op 8 november 2012

Na weken van intensieve campagnes was het gisteravond (voor ons vanmorgen vroeg) eindelijk zover: de langverwachte uitslag van de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten van Amerika. Hoewel ik het niet erg gevolgd heb, stuitte ik hier en daar toch wel op nieuwsberichten, vooral rond de tijd van de ‘finale’ tussen Obama en Rommey. Al vanaf Obama’s eerste regeerperiode vond ik hem een sympathiek persoon en hoewel hij fouten heeft gemaakt, heb ik altijd gevonden dat hij zijn taken goed heeft vervuld en de situatie in Amerika en de wereld in ieder geval niet achteruit heeft doen gaan. Het feit dat hij de eerste zwarte president was, vond ik bovendien vanaf het begin meteen heel goed voor de emancipatie van minderheidsgroepen. Met zijn leus Yes we can wilde Obama duidelijk maken dat een volk heel veel kan bereiken, als de mensen maar samenwerken en ervoor gaan – dat is tenminste hoe ik het altijd heb geïnterpreteerd.

Lees meer…

Vivians mening over… het regeerakkoord

Onder Wereldvisie op 1 november 2012

Ik hou me niet zoveel bezig met politieke kwesties. Veel te ingewikkeld en vaak vind ik het ook gewoon saai. Maar ja, als je achttien bent dan zijn politieke zaken vaak toch wel belangrijk voor allerlei onderdelen van je leven, en dus probeer ik het toch wel een beetje bij te houden. Zo heb ik afgelopen september gestemd bij de nieuwe verkiezingen (de SP kreeg mijn stem, want ik ben o zo socialistisch aangelegd) en hou ik nu een beetje vaagjes bij wat voor grote maatregelen er worden genomen met betrekking tot het nieuwe parlement en de nieuwe regering. Het leek me wel interessant om af en toe een mening van mij omtrent een politiek standpunt met jullie te delen, dus in het kader van de politieke actualiteiten ga ik het vandaag hebben over het regeerakkoord!

Lees meer…

Onderwijs met privileges

Onder Onderwijsvisie op 14 september 2012

Door mijn handicap en chronische aandoeningen zit ik op een speciale school, voor kinderen met lichamelijke beperkingen. Een kleine school met maar iets van 50 leerlingen die allemaal een lichamelijke beperking hebben. Een ander deel van de school is voor kinderen die geestelijk gehandicapt zijn en niet goed kunnen leren. Het valt mij altijd op dat het beeld van mensen bij speciaal onderwijs vrijwel alleen gebaseerd is op autisten en kinderen met Down. Dat maakt mij best wel kwaad, want het speciaal onderwijs is een uitkomst voor kinderen en jongeren die gewoon niet op de normale manier kunnen leren, maar wél slim zijn.

Ik zou het niet redden op een reguliere middelbare school doordat ik het hoge tempo niet aan zou kunnen met mijn vermoeidheidsproblemen. Maar op mijn speciale school wordt er alles aan gedaan om het ons makkelijk te maken. Ik mag bijvoorbeeld halve dagen naar school en dan red ik het prima. We hebben sinds vorig schooljaar allemaal een schoollaptop mét bijna al onze lesstof digitaal. Er zijn klassenassistentes die de spastische kinderen helpen met hun motoriek en er ook zijn voor medicijngebruik en toiletgang, dat soort dingen. De docenten vinden het geen probleem dat we op ons eigen tempo werken en vinden het meestal ook goed als we een proefwerk of deadline willen uitstellen – zolang er maar een goede reden voor is. Oh ja, en het is ook nog eens mogelijk om je eindexamens in twee jaar te doen! Je blijft dan niet zitten, maar doet bijvoorbeeld – zoals ik – het ene jaar drie vakken en het volgende jaar vier. Zo heb je veel minder stress en meer tijd om alles netjes af te ronden!

Maar het heeft ook best nadelen. We gaan bijna allemaal met speciaal vervoer naar school, dus uitslapen wanneer we het eerste uur vrij hebben, is er niet bij. In een tussenuur naar huis gaan evenmin, en tijdens de lunch zijn we sowieso gewoon op school. De eerste schooldag is voor ons ook niet altijd leuk. ‘’Normale’’ studenten halen dan hun rooster en boeken op en verder niets, maar wij zijn echt op school en voeren alleen maar oninteressante gesprekken en doen soms spelletjes waarvoor we eigenlijk te oud zijn. Tijdverspilling, vind ik. Ook is niet alles altijd even goed geregeld: docenten zijn vaak afwezig zonder vervanger, excursies lopen in de soep doordat er te weinig rekening wordt gehouden met wat de leerlingen wel/niet aankunnen en sommige leraren willen teveel of juist te weinig. Dat is jammer, maar aangezien er maar weinig scholen zijn voor speciaal onderwijs, mag ik niet klagen. Gelukkig is dit mijn laatste jaar en dan ben ik weg, naar het HBO.

Ik ben een rooie en ik vind het wel best

Onder Wereldvisie op 14 september 2012

Eind augustus begon het al met het ontvangen van de Stempas. Of nee, eigenlijk begon het al toen het kabinet uiteenviel, in mei? Toen begonnen de praatjes al over de verkiezingen, die vastgelegd werden voor 12 september. Ik vond het toen al best spannend, want het zou de eerste keer worden dat ik moest gaan stemmen. Dat die eerste keer al zo snel na mijn achttiende verjaardag zou zijn, daar had ik natuurlijk niet op gerekend. 

Lees meer…