Titel: Achtste-groepers huilen niet
Jaar: 2012
Genre: boekverfilming, jeugd
Schrijver: Jacques Vriens (boek)
Regisseur: Dennis Bots
Cast: Hanna Obbeek, Nils Verkooijen, Eva van der Gucht, Loek Peters, Johanna ter Steege e.a.
Duur: 100 min

Beoordeling: WaarderingWaarderingWaarderingWaarderingWaarderingSamenvatting
Akkie is elf, is een echte stoere meid en zit in groep acht. Ze doet aan alles mee, is niet op haar mondje gevallen en: ze kan uitstekend voetballen. Dat tot grote ergernis van pestkop Joep, die niet bang is om een klap uit te delen aan degenen die niet doen wat hij wil. Akkie is er echter ook niet vies van om zichzelf en haar vrienden – de stotterende Bram (Ibrahim), haar beste vriendin Elise en de lieve Laurens – te verdedigen. Maar dan krijgt ze ineens bloedneuzen, blauwe plekken en valt ze bijna flauw, en haar ouders willen dat ze naar de dokter gaat. Na een bloedtest blijkt dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat met stoere Akkie: ze heeft leukemie. Maar alle chemo, prikken, uitvallende haren en kotsbuien kunnen haar er met geen mogelijkheid van weerhouden om sterke, aanwezige Akkie te blijven, want de stommemie – zoals ze het noemt – mag niet winnen. Want achtste-groepers huilen niet.

Beoordeling
Dit pakt niemand, niemand ons meer af, deze tijd gaat nooit verloren… Hij zit nog bijna elke dag in mijn hoofd, de titelsong van de film waarvan ik nog maar pas ontdekt heb dat hij gezongen wordt door Kim-Lian van der Meij. Alleen bij het liedje en de bijbehorende muziekvideo krijg ik al een flinke brok in mijn keel, en bij het zien van de film – die in een aantal delen op Uitzending Gemist staat, kijken dus! – heb ik gewoon zitten snikken, eerlijk waar. Ik weet nog goed dat ik het boek van Jacques Vriens als kind van een jaar of zeven, acht tientallen keren heb gelezen, omdat ik het verhaal van Akkie zo onwijs mooi vond. Het greep me aan, het raakte me en ik herkende me ook wel enigszins in het ziekenhuissfeertje. Omdat het jaren geleden is dat ik het boek voor het laatst heb gezien, verwachtte ik eigenlijk niet veel van de film, maar toen ik op een middag niks te doen had en hem zag staan op Uitzending Gemist, besloot ik de gok te wagen.

Man, man, man…. wat heb ik gehuild. En gelachen. En gesnikt, en weer gelachen, en weer gesnikt. Wat een warmte voelde ik van het scherm van mijn laptop komen, wat een kracht, wat een emotie. Wat een film… ik had het echt niet verwacht, maar hij heeft me totaal van mijn sokken geblazen. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met uitleggen hoe goed de film is… hij is gewoon steengoed. Bijna mooier dan het boek – en dat zeg ik niet vaak, bijna nooit zelfs! De personages komen zo ontzettend mooi tot leven, zo karakteristiek en sterk, en toch heel knap uitgediept op een manier die ik me helemaal niet herinner van het boek. De verhaallijn is nog wat verder uitgewerkt, zo komt de romance tussen Akkie en Joep er volgens mij niet in voor en dit voegt wel iets heel moois toe. Ik had continu het idee dat er kosten noch moeite werden gespaard bij het maken van de film: niet alleen zit het visueel mooi in elkaar, ook is het tempo precies goed – afwisselend vlot en rustig – en is de cast gewoonweg ijzersterk en heel divers. Voornamelijk petjes af voor Loek Peters (dokter Snor) en Johanna ter Steege (juf Ina). Ik heb de hele tijd vurig gehoopt dat de film anders zou aflopen dan het boek – tegen beter weten in uiteraard – en het einde maakte me echt finaal aan het janken. Echt een pareltje.

You may also like...

1 Comment

  1. Wat een geweldige film! Ik heb hem net zitten kijken, en ook tranen in mijn ogen serieus waar! Ik heb hem gekeken na het lezen van dit blog, en ik ben blij dat ik eerst dit blog had gelezen nu was ik nog enigszins voorbereid op alle emotie die op me af kwam. Maar alsnog, deze film raakt je diep.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

[instagram-feed]