Met de sterren op zak: ik ben afgestudeerd!

Onder Personal life op 14 juli 2020

IK BEN AFGESTUDEERD. Drie pogingen, een knipperende cursor en een Caps Lock-zin later weet ik nog steeds niet goed hoe ik deze blog moet schrijven, omdat ik nog steeds zo enorm heen en weer word geslingerd tussen meer gedachten en gevoelens dan me lief is… en omdat ik het eigenlijk nog steeds niet helemaal geloof, het nog niet echt voel doordringen, terwijl het tegelijkertijd in elke vezel van mijn lijf, in elke diepe zucht, in elk moment voor het in slaap vallen en elk moment van wakker worden en in duizend kleine minimomentejs doorklinkt. Ik ben afgestudeerd. Ik ben afgestudeerd. Afgestudeerd. IK BEN AFGESTUDEERD!!!! Met uitroeptekens en Caps Lock aan, om met Merol te spreken: er zijn geen superlatieven voor en tegelijkertijd is het de zon, de maan, de sterren, het universum, de kosmos en het hele alles. O jongens… ik ben afgestudeerd.

Lees meer…

Iets met de toekomst binnenhalen: mijn nieuwe online lifestylemagazine Sass & Class is live!

Onder Personal life op 24 juni 2020

Toen ik acht jaar geleden met Vivians Vocabulaire begon, had ik er al een paar jaar bloggen op zitten, maar voelde het nog steeds alsof ik nog maar net kwam kijken. Ik was nog volop zoekende naar mijn eigen stijl, naar hoe ik een blog kon bouwen waar ik net zo trots op kon zijn als ik jaloers was op de lifestylemagazine-achtige grote blogs die ik zelf graag volgde. En het duurde een poos, maar uiteindelijk vond ik mijn draai en werd Vivians Vocabulaire echt mijn bubbeltje, van waaruit ik mezelf kon laten zien én met de wereld kon delen wat ik te bieden had. Maar er waren twee dingen die me al snel duidelijk werden: dat persoonlijke blog-podium was eigenlijk, stiekem, toch te klein… en ik zag in mijn toekomst een nog veel groter podium voor me.

Lees meer…

They say it’s all been done but they haven’t seen the best of me

Onder Hersenspinsels, Personal life op 21 juni 2020

Gotta have high, high hopes for a livin’… groots dromen en grote ambities – twee dingen die me al van jongs af aan op het lijf zijn geschreven. Als kind wist ik heel zeker dat ik kinderverpleegkundige én kinderboekenschrijfster zou worden en als tiener zag ik mezelf al op de faculteit Nederlands en literatuurwetenschap in Utrecht of Leiden, een grote schrijfcarrière in het verschiet. En toen ik eenmaal aan de lerarenopleiding begon, schoot mijn ambitiemeter zo ver de lucht in dat mensen soms zelfs verbaasd reageerden – bijna alsof ze van iemand met mijn pretpakket niet zoveel dromen en doelen verwachtten. En inmiddels zijn het niet meer alleen dromen, doelen, ambities en plannen, maar zijn er ook gewoon zoveel dingen die ik leuk vind, zoveel richtingen die ik in wil, dat ik allang weet dat mijn vocabulaire meerdere volumes heeft. Ik ben multi-potentieel.

Lees meer…

Stop the presses: ik schrijf weer én ik sta in een feelgood-verhalenbundel!

Onder Schrijven op 15 juni 2020

Volgens mij was ik een jaar of acht toen ik begon met verhalen schrijven. Op de basisschool pende ik in de ‘’iets voor jezelf doen’’-tijd hele schriftjes vol, en ik zat al heel snel helemaal in een eigen wereld van verhalen over gestolen paarden, een prins die een reis maakt door een fantasiewereld, fanfictie over Disney en Saved by the Bell en Harry Potter, een verhaal dat een kruising was tussen The Princess Diaries en De Babysittersclub… om me vervolgens te verliezen in ‘’romans’’ die het resultaat waren van verslavingen aan series als Charmed en Gossip Girl. Maar inmiddels, bijna twintig jaar later, heb ik mijn stem wel steeds meer gevonden: in de romans, maar juist ook, verrassend genoeg, steeds meer in de korte verhalen.

Lees meer…

Als er geen wenskaart bestaat voor wat je iemand toewenst

Onder Blijmakers op 18 maart 2020

Het is 2020 en de tijd van wenskaarten lijkt een beetje voorbij: ik weet nog dat mijn kamer in het ziekenhuis vroeger volhing met beterschapskaarten en dat ik er ook op mijn verjaardag vaak heel veel kreeg. Maar inmiddels zijn we aanbeland in het tijdperk van de digitale felicitaties, het tijdperk waarin men nog nauwelijks kerstkaarten verstuurt en wenskaarten een zeldzaamheid zijn geworden. En dat terwijl het, ontdek ik steeds vaker, nog steeds heel leuk en bijzonder kan zijn: niet alleen om verrast te worden met een kaartje in de brievenbus en te proberen om met behulp van het handschrift op de envelop te raden van wie het komt,  maar ook om zelf te sturen. Het is een momentje van aandacht, van liefde, van stilstaan, van even je hart volledig naar iemand uit laten gaan. Een momentje dat veel echter, krachtiger is dan we vaak denken en waar we misschien wel veel te weinig tijd voor maken. Maar misschien komt dat deels ook wel doordat de wenskaartenrekjes in de winkel een beetje achterhaald worden.

Lees meer…