Als er geen wenskaart bestaat voor wat je iemand toewenst

Onder Blijmakers op 18 maart 2020

Het is 2020 en de tijd van wenskaarten lijkt een beetje voorbij: ik weet nog dat mijn kamer in het ziekenhuis vroeger volhing met beterschapskaarten en dat ik er ook op mijn verjaardag vaak heel veel kreeg. Maar inmiddels zijn we aanbeland in het tijdperk van de digitale felicitaties, het tijdperk waarin men nog nauwelijks kerstkaarten verstuurt en wenskaarten een zeldzaamheid zijn geworden. En dat terwijl het, ontdek ik steeds vaker, nog steeds heel leuk en bijzonder kan zijn: niet alleen om verrast te worden met een kaartje in de brievenbus en te proberen om met behulp van het handschrift op de envelop te raden van wie het komt,  maar ook om zelf te sturen. Het is een momentje van aandacht, van liefde, van stilstaan, van even je hart volledig naar iemand uit laten gaan. Een momentje dat veel echter, krachtiger is dan we vaak denken en waar we misschien wel veel te weinig tijd voor maken. Maar misschien komt dat deels ook wel doordat de wenskaartenrekjes in de winkel een beetje achterhaald worden.

Lees meer…

If the only other option is letting go, I’ll stay vulnerable

Onder Hersenspinsels op 9 februari 2020
© Maaike Kooijman

Een knipperende cursor op een stormachtige zondagmiddag, vijf weken na die dag, begin januari, dat ik afscheid moest nemen van mijn allerliefste poezenvriendje. Bijna vijf weken nadat ik op de uitvaart was van iemand die ik helemaal niet zo goed, maar toch ook wel weer op een bijzondere manier goed heb gekend. 2020 is niet bepaald rooskleurig begonnen, maar inmiddels… inmiddels heeft de tijd die wonden van januari wel aardig geheeld en weggewassen en spoelt het gevoel van ”gewoon gelukkig zijn” voorzichtig weer aan. Af en toe moeten de tranen er nog steeds uit, vooral als er opeens een veel te emotioneel liedje voorbij komt of als ik foto’s aan het bekijken ben, en elke keer als ik een nieuwe post-it met daarop iets leuks over dit jaar tot nu toe in mijn memory jar van 2020 stop, word ik herinnerd aan dat ene, wat grotere stukje papier met daarop de naam van het poezenbeest. Maar inmiddels zijn de lichtpuntjes en hoogtepunten weer in beeld en voel ik me weer mezelf. En ik denk dat daar een veerkrachtig soort kwetsbaarheid in zit. Of misschien een soort kwetsbare veerkracht.

Lees meer…

Dag allerliefste vriendje

Onder Personal life op 8 januari 2020

Ik had grootse plannen voor mijn eerste blog van 2020. De titel zou, heel theatraal en heel voorspelbaar, it was the end of a decade but the start of an age zijn. Het zou een blog worden over de afgelopen tien jaar, over hoe ik in dat decennium twee middelbareschooldiploma’s haalde, ging studeren en werd wie ik bleek te kunnen zijn. Over hoe 2019 een jaar was van vrijheid vinden, met meer zelfinzicht over mijn eigen ding doen, nieuwe zorgverleners die mijn wereld weer een stukje groter maken, een nieuwe caravan met een eigen plek voor mij… en over hoe 2020 een gloednieuw, spannend hoofdstuk moet worden, het eerste hoofdstuk van een nieuw tijdperk: het tijdperk van afstuderen en carrière maken en weer een nieuwe Vivian worden. Zag ik helemaal zitten, en daar was ik ook helemaal klaar voor. Maar het liep anders, want in die eerste dagen van het jaar werd mijn hart in een miljoen stukjes gebroken. Mijn allerliefste vriendje, mijn beste maatje, mijn poezenbeest, mijn Phoebe is niet meer.

Lees meer…

I let my heartstrings pull me where I want to go

Onder Waar mijn hart vol van is op 10 december 2019

I let my heartstrings pull me where I want to go, schreef ik een poosje terug in mijn notities-app, en dat is inmiddels mijn motto geworden. Ik denk dat ik de laatste maanden bewust of onbewust in een soort overlevingsmodus heb gezeten: het voelt alsof ik op zeker moment een verrekijker heb opgezet, heb gezien dat die horizon van het afstuderen en de toekomst en een carrière nu echt dichterbij aan het komen is en heb besloten dat er nu niets meer mag misgaan. Dat is ook letterlijk een paar keer door mijn hoofd gegaan: ik wil nu, juist nu, uitgerekend nu, gewoon niet instorten, niet mezelf voorbij gaan lopen. En dus heb ik heel erg geprobeerd me te focussen op een balans tussen studeren enerzijds en voor mezelf zorgen anderzijds: even geen doelen of takenlijstjes voor hobbyprojecten, even geen planningen voor hoe ik mijn vrije dagen wil doorbrengen, even geen gepieker over blogstiltes en een roman die ligt te versloffen – gewoon even niet. Gewoon even alleen maar mijn scriptie en voor de rest precies waar ik zin in heb, wanneer ik er zin in heb, hoe ik er zin in heb. Waar mijn hart me trekt, daar ga ik.

Lees meer…

Doing better than I ever was

Onder Gezondheid, Personal life op 20 november 2019

‘’Nobody’s heard from me from months… I’m doing better than I ever was. Dit stukje uit het nummer Call It What You Want van Taylor Swift sinds ergens vorig jaar mijn absolute motto geworden. Nu, na een paar maanden radiostilte op mijn blog, is het nog extra van toepassing… maar het is vooral dat ene zinnetje. Het gaat gewoon beter dan ooit met mij: mijn leven is rijker en mooier en fijner dan ooit en qua gezondheid is het nog nooit zo sterk en stabiel geweest en daar ben ik zo intens dankbaar voor. Maar in de laatste maand, toen ik voor het eerst in lange tijd de vraag hoe het met me gaat moest beantwoorden met ‘’niet zo goed eigenlijk’’ heeft dat zinnetje ook nog een andere betekenis voor me gekregen. Ik zat in een behoorlijke dip wat mijn gezondheid betreft, en daaronder zat een gevoel van ‘’het gaat nu even niet zo goed, maar toch gaat het nog steeds beter dan ooit’’ en tegelijkertijd heb ik best geworsteld met het feit dat het eigenlijk slechter ging dan het in lange tijd is gegaan.

Lees meer…