Toneelstuk: ANNE, prachtig en intens

Onder Hotspots en uitstapjes op 29 december 2015

ANNE

Bron beeld: ANWB

Toneel was eigenlijk nooit zo mijn ding, maar daar is verandering in gekomen toen ik naar Eline Vere ging en dat eigenlijk wel heel erg leuk vond. Ik heb ontdekt dat toneelstukken een hele mooie manier zijn om een verhaal echt intens te beleven, want anders dan bij een musical ben je niet gefocust op het spektakel maar veel meer op het verhaal en de performances. Tel daarbij op dat veel toneelstukken gebaseerd zijn op boeken en dat ik het dan kan gebruiken voor mijn extra-curriculaire activiteiten en ik ben verkocht. Ook ANNE stond al een tijdje op mijn lijstje, mede doordat de voorstelling na 31 januari niet meer te zien is en door alle lovende kritieken. We besloten er een kerstuitje van te maken en wauw… wat is dit een prachtige productie!

Het verhaal van Anne, van begin tot eind

Twee dingen maken ANNE tot een bijzonder intrigerend en uniek stuk. Ik heb nog nooit eerder een toneelstuk gezien dat is gebaseerd op dit wereldberoemde oorlogsdagboek van een heel gewoon pubermeisje, maar jongens, wat is dit prachtig gedaan. Ten eerste, en dat is misschien niet heel uniek maar ik vond het wel echt prachtig, worden er letterlijk fragmenten uit het dagboek gebruikt in de monologen en dialogen, waardoor het ontzettend levendig wordt wat zij dacht en deed, hoe ze de dingen zag en wat er in haar leefde. Je leert haar echt heel goed kennen en dat komt mede door de fantastische prestaties van hoofdrolspeelster Sjoukje Hoogma. Ook de performance van de andere (mij onbekende) acteurs is enorm goed: je merkt niet eens meer dat ze acteren, het is gewoon ontzettend echt en rauw.

Wat dit stuk ten tweede ontzettend bijzonder en uniek maakt, is dat het verhaal van Anne van begin tot eind wordt verteld. Niet vanaf het allereerste begin, maar we leren haar wel echt kennen: het stuk begint namelijk op haar verjaardag, dé verjaardag dat ze het befaamde dagboek kreeg. En dat is niet alles: we krijgen een huiveringwekkend kijkje in wat er na de arrestatie is gebeurd. Hoe heftig het was in Bergen-Belsen, maar vooral ook waar ze van droomde onder die afschuwelijke omstandigheden. En het is die droom, over een mooi Parijs restaurant vol fascinerende mensen, die eigenlijk het verhaal vertelt. Noem het een bijzondere insteek, noem het een what if…-perspectief, maar bijzonder is het hoe dan ook.

Beklemmende decors

ANNE begint met een proloog: het decor, in de vorm van schermen, is gesloten maar je hoort de stemmen van Margot en Anne die het in Bergen-Belsen hebben over hun koortsdromen. Anne vertelt over de hare, over het leven in Parijs waarnaar ze zo verlangt, en vervolgens zijn we daadwerkelijk in Parijs en zien we Anne zoals ze zou zijn geweest als ze de gruwelijke gebeurtenissen in Amsterdam had overleefd. Ze vertelt haar verhaal aan een knappe jonge uitgever, en dan ontvouwt zich langzaam haar geschiedenis. Deze wordt op een ontzettend indrukwekkende wijze tot leven gebracht door een decor dat een soort magie voortbrengt. Realistische foto’s, videofragmenten van wat zich in het Achterhuis afspeelt maar ook van daadwerkelijke oorlogsgebeurtenissen, geschreven tekst en figuranten die hun ding doen: dat alles zorgt voor een heel beklemmende, maar ook heel mooie en vooral intense sfeer.

ANNE is een toneelstuk dat je meteen bij de lurven grijpt en je meesleurt in de huiveringwekkende wereld en levens van doodnormale mensen die het heel, heel erg zwaar te verduren kregen. Je bent overal bij, je ziet precies wat er gebeurt en hoe heftig het allemaal is: je zit er gewoon compleet in en het is enorm intens en prachtig. Het Achterhuis is als een groot poppenhuis dat ronddraait en alle kamers zijn te zien, en de momenten waarop Anne haar verhaal vertelt aan die knappe man doen je zuchten van weemoed: if only…

Tijdloos verhaal met moderne impact

Zoals ik ook al vol vuur beschreef in het verslag dat ik van dit stuk heb gemaakt: ik vind dat ANNE het tijdloze verhaal van dit jonge meisje bijzonder mooi tot leven brengt. Het is tijdloos omdat mensen tegenwoordig nog zoveel inspiratie, hoop en kracht kunnen putten uit Anne Frank, juist doordat ze zo normaal was. We leven in dit stuk mee met haar puberale perikelen, haar dromen en wensen en frustraties, haar weg naar volwassenheid, haar gedachten en uitspattingen, haar angst en machteloosheid en haar nimmer aflatende optimisme en energie: allemaal dingen die ons laten zien dat Anne maar gewoon een meisje was, net als wij allemaal. Het stuk laat zien hoe afgrijselijk het was om in deze tijd te leven, maar het laat ook zien hoe gewoon de mensen nog waren. Het is pijnlijk en schrijnend, maar het geeft ook hoop. Annes laatste woorden in het stuk zijn: Nu zal ik het nooit weten, ik heb geen idee of ik ooit vergeten zal worden. En hoe bijzonder is het om als toeschouwer te weten: nee Anne, je bent niet vergeten en dat zul je ook nooit zijn.

ANNE is nog t/m 31 januari te zien in het Theater Amsterdam, met onder andere Chava voor in ’t Holt, Genio de Groot en Caya de Groot in de hoofdrollen. Een absolute aanrader voor jong en oud! Ben jij al geweest?

 

Gerelateerde berichten:

Reacties




CommentLuv badge