Mijn zoektocht naar balans en de Vivian-manier

Onder Hersenspinsels op 26 september 2016

img_8307

Balans: ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Als het lukt om al mijn bezighouden mooi in evenwicht te houden op zo’n manier dat ik me er gelukkig bij voel, dan hóu ik van dat fenomeen balans. Maar als het, zoals nu, nogal moeilijk is om alles evenveel aandacht te geven en ook nog eens voor mijzelf te zorgen, dan is het vooral een héél lastig iets. Want dat zoeken naar balans is echt iets waar je helemaal gek van kan worden… maar het is ook iets waar je heel veel aan kunt hebben en van kunt leren.

Lees meer…

Chronisch ziek en toch girlboss: go for it!

Onder Girlboss op 7 september 2016

IMG_8065

Ben ik eigenlijk zelf een girlboss? Dat is een vraag die ik mijzelf stel als ik artikelen lees over wat je de Girlboss Philosophy zou kunnen noemen. Een girlboss is niet per se een ondernemende jonge vrouw, maar meer iemand die heel bewust bezig is met haar carrière, haar toekomst en haar eigenwaarde. Een chronische ziekte past niet direct heel goed in dat plaatje… toch? Nou, misschien niet. Maar ook als je chronisch ziek bent, zoals ik, kun je jezelf als girlboss zien – en dat is precies wat ik ben gaan doen.

Lees meer…

Solliciteren met een chronische ziekte: mijn ervaringen

Onder Girlboss op 24 augustus 2016

Solliciteren

|| Afbeelding is een stockfoto ||

Ik blogde eerst helemaal niet zo over dingen die te maken hebben met carrière en zo, maar inmiddels vind ik het wel erg leuk om mijzelf te ontpoppen tot girlboss-blogger en die inzichten te combineren met wat ik weet en ervaren heb met mijn chronische ziekte. Solliciteren is iets wat ook voor mensen zonder gezondheidsproblemen vaak best wel eng en lastig kan zijn, en als je ziek bent is het helemaal zenuwslopend. Want welke plaats geef jij je ziekte en beperkingen in de sollicitatie? Ik heb er inmiddels een beetje ervaring mee.

Lees meer…

De elevator pitch en chronisch ziek zijn

Onder Girlboss op 13 juli 2016

Elevator pitch

Stel: je staat om het even waar in een lift en er komt iemand binnen die jouw leven compleet zou kunnen veranderen op het gebied van je carrière. Je hebt minimaal één en maximaal vijf minuten om jouzelf, jouw ideeën, visies, dromen, ambities en capaciteiten aan die persoon te pitchen, om hem ervan te overtuigen dat jij een prachtige aanwinst bent. Wat vertel je dan? En vooral: wat vertel je wel en wat vertel je niet? Dat is het principe van de elevator pitch: je bewust maken van hoe jij jezelf zou presenteren aan iemand die je je droombaan kan geven. Heel leuk en boeiend om over na te denken, en je weet maar nooit: wie weet ontmoet je zo iemand wel eens echt. Maar… hoe doe je dat als je chronisch ziek bent, zichtbaar dan wel onzichtbaar? Wat vertel je dan wel… en niet?

Lees meer…

Mijn beperkingen en het lesgeven

Onder Studeren en lesgeven op 1 juni 2016

Beperkingen en lesgeven

Sinds ik de lerarenopleiding doe en stage loop, ben ik mij veel meer bewust van het verschil tussen mijn beperkingen en mijn ziekte. Die twee gingen eerst hand in hand: door de ziekte is het lastiger om te lopen, te zien en te horen en dat is nu eenmaal zo, niets aan te doen, we dealen er gewoon mee, allang geaccepteerd. Maar toen ik ging lesgeven en ontdekte hoe lástig dat eigenlijk is als je niet goed ziet en hoort, kwam ik voor een heel nieuw stukje acceptatie te staan. Want in dat soort situaties word ik er pas écht mee geconfronteerd en moet ik pas écht op zoek naar compensatie en positieve tegenhangers. En dat is soms echt heel erg moeilijk, en het kan me ook echt heel erg onzeker maken.

Lees meer…

Het leven dag voor dag nemen

Onder Hersenspinsels op 30 mei 2016

Een dag tegelijk

Bron beeld: Leonardo Wong | Unsplash

Leven bij de dag: hoe zwaarmoedig het soms ook klinkt, het is wel een heel waardevolle les die ik heb geleerd door het ziek zijn. Zeker als het wat minder gaat, is het zó belangrijk om gewoon dag voor dag te zien wat het leven voor je in petto heeft en je niet te druk te maken om de dagen die nog komen gaan. Dat merk ik nu weer: met minder energie ga ik een bizar drukke (wel hele leuke) periode tegemoet en ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik écht pas op de plaats moet maken de komende tijd, omdat ik het anders nog wel zie gebeuren dat ik instort – en dat wil ik echt niet.

Lees meer…

Waarom 18 worden tof en toch stom is

Onder Personal life op 23 mei 2016

18 worden

Ik vraag me wel eens af of ik mijn tienerjaren (dat klinkt wel heel dramatisch) niet te snel voorbij heb laten vliegen, of ik wel echt genoeg heb genoten van het jong en zorgeloos zijn. Maar weet je wat het is met mij en met waarschijnlijk veel anderen die chronisch ziek zijn? Je bent al heel snel volwassen. Dat kan in je karakter zitten, zoals bij mij vooral het geval is, en dan ben je gewoon van nature al wel heel verantwoordelijk en serieus en zo, maar het kan ook komen door alles wat je meemaakt rondom het ziek zijn en hoe sterk je daardoor (noodgedwongen?) wordt. Maar dan nog: dat is allemaal mentaal. Psychisch. Het is persoonlijkheid, en het heeft in wezen niets te maken met wat er allemaal verandert vanaf het moment dat je ‘’voor de wet’’ volwassen bent, je achttiende verjaardag dus. Want tja, dan ben je zomaar opeens 18. En dan moet je zomaar opeens écht ‘’volwassen’’ (nadrukkelijke aanhalingstekens) worden. Dat is geen kinderspel.

Lees meer…

Sunday’s Blogcandy: 7x mooie stukjes over ziek zijn

Onder Sunday's Blogcandy op 8 mei 2016

Blogcandy ziek zijn

Ik volg een aardig aantal bloggers die schrijven over hun chronische ziekte en alles wat dat met zich meebrengt: dat soort blogposts inspireren mij heel vaak over mijn eigen levensstijl en mindset, maar er zit vaak ook heel veel herkenning in. Maar ik vind dat soort artikelen vooral zo mooi om te lezen omdat ze bijdragen aan de emancipatie van mensen met een chronische ziekte of beperking: het zijn dingen die gezegd mogen worden en die vooral ook gedeeld mogen worden. Precies die artikelen deel ik vandaag met jullie!

Lees meer…

Hoe anders mijn leven eruit zou kunnen zien

Onder Hersenspinsels op 22 februari 2016

Niet naar school

Bron beeld: Benjamin Combs | Unsplash

Ik volg een redelijk aantal bloggers met een chronische ziekte. Het is een stukje herkenning en aansluiting om te lezen over de struggles waar zij dagelijks mee te maken hebben, struggles die ook vaak op mijn pad komen. Maar een groot verschil tussen mijn en hun situatie, naast uiteraard het feit dat ze meestal een heel andere ziekte hebben – Lyme bijvoorbeeld – is toch wel dat zij grotendeels aan huis gekluisterd zijn en ik niet. Zij zijn veelal te ziek om naar school te gaan, te studeren of te werken, of slechts op heel onregelmatige basis, terwijl ik bijna elke dag wel de deur uit kan: naar school, stage, de manege of iets anders. Dat doet mij beseffen wat een enorme bofkont ik eigenlijk ben dat dat allemaal lukt, maar het roept ook een vraag op: hoe zou mijn leven eruitzien als ik ook niet naar school zou kunnen?

Lees meer…

School als liefste wens

Onder Onderwijsvisie op 9 februari 2016

School als liefste wens

Bron beeld: Unsplash

Tijdens mijn stage op de mytylschool vorig jaar had ik een leerling in de brugklas waaraan ik lesgaf. Ze was er niet vaak vanwege haar gezondheid, maar áls ze er was werkte ze hard en deed ze heel erg haar best, dat merkte ik aan alles. Ze zag er altijd keurig netjes uit, had echt een eigen persoonlijkheid en ze was gewoon een goede leerling. Ondanks dat ik haar niet vaak heb gezien, heeft ze indruk op me gemaakt en ik besefte al snel waarom precies: omdat ik mijzelf in haar herkende, zoals ik altijd al ben geweest in schoolse situaties – ook nu nog. Voor kinderen zoals zij en ik is het pijnlijk duidelijk dat school geen vanzelfsprekendheid is, dat het echt mogelijk is om niet naar school te kunnen en aan huis en bed gekluisterd te zijn omdat je lijf niets wil wat jij wil. En als je dan tóch naar school kunt, dan wil je daar alles uit halen wat eruit te halen valt.

Lees meer…

Pagina 2 van 41234