Waar mijn hart vol van is | The road to graduation

Onder Waar mijn hart vol van is op 29 oktober 2018

De blogger in mij slaapt. Houdt een winterslaap, misschien wel. Wordt af en toe wakker om wat hersenspinsels op papier te zetten, toch even wat stukjes te schrijven over de dingen die het echt waard zijn om over te schrijven… en kruipt dan weer in bed. Het bloggen is de laatste maanden enorm gezakt op mijn lijstje van prioriteiten, en aan de ene kant vind ik dat jammer: mijn liefde ervoor is absoluut niet afgenomen en maar al te vaak verlang ik terug naar die heerlijke dagen die helemaal in het teken stonden van artikelen schrijven. Maar aan de andere kant is het een heel bewuste keuze geweest om het even op een heel laag pitje te zetten. Want ook al ben ik nog zoveel meer dan student en probeer ik dat mede door het bloggen te blijven beseffen, momenteel draait mijn leven wel vooral om mijn studie. Tijd voor een update!

Zomer

De laatste persoonlijke update die ik schreef, kwam begin juli online en ging over de maand juni: de maand waarin ik op vakantie ging naar de Italiaanse en Franse kust, mijn verjaardag vierde in Disneyland en het gewoon ontzettend naar mijn zin had omdat alles even níet draaide om mijn studie. Eenmaal terug pakte ik vol frisse moed het werken aan mijn scriptie weer op, en ook het bloggen ging nog best lekker: vooral omdat ik a) op vakantie veel stukjes had geschreven die ik alleen maar klaar hoefde te maken voor publicatie, b) er goed in slaagde om ook nog een beetje zomervakantie te houden en c) mijn blogfrequentie op twee keer per week had gezet en daar eigenlijk best blij mee was. Maar toen werd het september… kreeg ik een griepje… en daarna stortte ik me op het studeren.

Leuke dingen

Dat was dan ook de reden dat ik besloot even te stoppen met persoonlijke updates schrijven: er viel niet zoveel te vertellen, behalve studie-updates en lijstjes van leuke dingen die ik deed om me af en toe even los te rukken van die scriptie. En er is genoeg leuks geweest! Zo ging ik een weekend bij mijn zus logeren, breng ik tegenwoordig veel tijd door met mijn beste vriendin, was ik vaak bij mijn oma, heb ik intens genoten van het geweldige nazomerweer, was er een supergezellige barbecue, mocht ik weer een spoken word-optreden geven, nam ik mijn ouders mee uit lunchen en naar een tentoonstelling van de Fabeltjeskrant, ging ik met mijn moeder naar een tentoonstelling van Hugo Claus – ook inclusief lunch – en zo waren er nog wel meer dingen waar ik intens van genoten heb, maar die ik ok gewoon een beetje wilde koesteren, waar ik op wilde kunnen teren, zonder de behoefte om het per se te delen.

Spannend hoofdstuk

Want eerlijk? Ik ben best wel dik tevreden met hoe mijn leven nu is en met het hoofdstuk waar ik nu in zit. Het is een hoofdstuk dat voor mijn gevoel steeds een beetje spannender wordt, een hoofdstuk dat best zwaar is maar ook veel hoogtepunten heeft. Het op weg naar het afstuderen-hoofdstuk. Toen ik in september een gesprek had op school, kwam daaruit dat het in principe, en als alles qua gezondheid goed gaat, zou moeten lukken om in maart af te studeren. En dat was echt een wow-moment: het moment dat ik besefte hoe dichtbij ik eigenlijk ben, hoe goed het eigenlijk allemaal gaat en hoe sterk het eigenlijk allemaal meevalt wat er nog moet gebeuren. Na zes jaar studeren en – zoals mijn moeder laatst opmerkte – twintig jaar naar school gaan is het gewoon bijna klaar.

Het is gewoon bijna klaar.

Nieuw hoofdstuk

Hoe bizar is dat? Ik vind dat echt een heel bizar gevoel en het is ook deels waarom ik het nu allemaal best een beetje spannend vind. Niet alleen heb ik de neiging om nog wel eens onzeker te zijn over mijn scriptie – die er ook een beetje anders uitziet dan gangbaar is voor mijn opleiding, dus dat speelt ook mee – en over of ik het allemaal wel goed doe, maar het hele afstuderen komt ook gewoon bizar dichtbij. En vooral het ‘’na het afstuderen’’-deel. Want ik ben straks gewoon klaar en dan begint er een héél nieuw hoofdstuk dat niets meer met studeren te maken heeft (een master wil ik nog niet meteen gaan doen, wel ooit), een hoofdstuk dat toch een beetje als een eng zwart gat voelt.

Quarterlife-dingen

Want in dat hoofdstuk zal ik moeten gaan knokken voor de toekomst die ik graag wil, zal ik op zoek moeten gaan naar een plek waar ik me kan bewijzen en kan doen waar ik gelukkig van denk te gaan worden, op een manier die past bij wat ik wel en niet kan. En dat roept toch een beetje ‘’wat ben ik nu eigenlijk aan het doen en wat wil ik nu eigenlijk’’-vragen op. Tegelijkertijd weet ik daar perfect de antwoorden op, maar het feit dat het nu realistisch dichtbij komt zorgt gewoon voor een rollercoaster aan gedachten. Want het staat op punt van beginnen, die toekomst waar ik voor wil gaan. En dat is gewoon vet spannend. Goed spannend én eng spannend. Serieuze quarterlife-dingen, hoor.

Het gaat gewoon echt lukken…

Tegelijkertijd is het besef dat ik straks afgestudeerd ben ook een beetje emotioneel beladen. Want na zes jaar hard werken, waarin ik een paar keer hard ben gevallen – een slechte gezondheidsperiode, veel onzekerheid en natuurlijk de koersverandering – maar er wel steeds in ben geslaagd om weer op te krabbelen, is het straks gelukt. Dat zorgt ervoor dat ik bij voorbaat al trots ben, maar ook trots ben op wat ik nu al heb bereikt en waar ik nu al sta. Het zorgt voor opwinding omdat het straks ook gewoon echt mógelijk is om aan dat nieuwe hoofdstuk te beginnen van het laten uitkomen van mijn dromen – ik schrijf dit nu ook echt met een soort brok in mijn keel en een glimlach op mijn gezicht. Het gaat gewoon echt lukken.

…maar niet helemaal

Toch is het ook een tikkeltje confronterend: want ja, ik ben straks afgestudeerd. Maar niet met een diploma, en niet met de mogelijkheid om echt voor de klas te gaan staan. En dat is, net zoals het zien van afstudeerfoto’s van mensen met wie ik in de klas heb gezeten, best lastig. Een beetje een nieuw stukje verwerking, een beetje dubbel. Want ik weet dat het goed is zo, dat het allemaal goed komt en dat ik absoluut mijn plek ga vinden, maar het doet toch een beetje pijn. Het is bitterzoet. Absoluut bitterzoet.

Kleine stapjes

Allemaal dingen die de ene keer wat meer dan de andere keer door mijn hoofd spoken terwijl ik theoretische hoofdstukken van mijn scriptie uit mijn mouw schud, brainstorm over interviewvragen en innovatieve invalshoeken voor het praktijkdeel en vooral wanneer ik een planning maak van alles wat nog moet gebeuren en zie dat ik dan gewoon vroeg in het jaar klaar zou kunnen zijn. En ik vind het allemaal leuk om te doen: ik vind het heerlijk om zo’n gevoel van trots te ervaren als ik een echt knallend stukje scriptie heb geschreven of tot een interessant inzicht ben gekomen, ik leer echt heel veel over tal van onderwerpen, ik ben oprecht trots als het me lukt om alle taken van een week af te krijgen en als ik echt een component van het curriculum af heb: ik probeer me ervan bewust te zijn dat elk stapje me dichterbij brengt, ook de allerkleinste, en ik ben trots op elk stapje.

Zwaar

Is het makkelijk? Nee, dat is het zeker niet: het is best wel eens zwaar. Ik probeer vier dagen in de week van halverwege de ochtend tot halverwege de middag te werken en vaak ben ik daarna ook echt kapot: ik werk hard, denk veel na, worstel soms met hoe ik iets wil hebben en hoe ik dat voor elkaar moet krijgen en heb ook niet altijd evenveel energie. Als ik wél veel energie heb, werk ik soms net wat harder of net wat langer door, en dan voel ik op mijn vrije dagen – de woensdagen en weekends – pas hoeveel energie het me toch echt heeft gekost.

Naar mijn lichaam luisteren

Daarom maak ik er nu ook een punt van om zo goed mogelijk naar mijn lichaam te luisteren: het is jammer van het bloggen, maar ik kies duizend keer liever voor een echt rustige vrije dag dan dat ik nog meer energie kwijtraak – die ik eigenlijk al niet heb – aan bloggen. En ik vind het heerlijk om, als ik eenmaal klaar ben met werken, de rest van de dag mijn verstand op nul te zetten en gewoon lekker spelletjes te spelen, te lezen en series te kijken. Op vrije dagen schrijf ik soms een blog, gewoon alleen schrijven, om zo lekker mijn ei kwijt te kunnen, ga ik op pad om even iets leuks te gaan doen, luister ik naar toffe muziek of schrijf ik een beetje aan mijn gedichten of roman.

Balans

Mijn avonden en rustdagen zijn heilig: ik vind het echt onwijs belangrijk om ervoor te zorgen dat ik niet instort en dat ik steeds kan bijtanken… dus dat is mijn eerste prioriteit geworden. En die balans tussen hard werken, rusten en leuke dingen doen? Die heb ik gelukkig aardig te pakken. Goed genoeg om mijn leven zoals dat nu is in te richten op mijn studie, zonder echt dingen te hoeven opgeven. En dat is ontzettend fijn.

Einde in zicht

Ik kom er wel. De komende tijd ga ik aan de slag met het praktijkdeel van mijn scriptie, de opdrachten van mijn laatste keuzevak en die van mijn minorspecialisatie… en dat is het. Afgelopen week heb ik mijn dossier met verslagen van professionaliseringsactiviteiten ingeleverd en gehaald… en ik hoop dat ik op deze manier door kan gaan en dat mijn lijf zich een beetje netjes blijft gedragen. Maar het einde komt in zicht. Is in zicht. En dat is spannend, doet mijn hart wat sneller kloppen, maar ook slagen overslaan omdat het opwindend is.

Ik kom er wel.

Hoe gaat het met jullie?

Reacties

  • Fijn om weer van je te horen en alleen maar goed dat je voor jezelf kiest!
    Eigenlijk herken ik het wel. Ik blog ook veel minder dan eerder omdat ik er gewoonweg geen energie voor heb.
    Wel spannend hoor dat het afstuderen er nu echt aan komt. Ik weet zeker dat het daarna allemaal op zijn pootjes terecht gaat komen, dat kan haast niet anders met jouw instelling!
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Back to realityMy Profile




CommentLuv badge