Het contract tussen een schrijver en diens publiek

Onder Schrijven, Series op 6 juni 2015

Bron beeld: Woods Hole Inn

Als het om het schrijven van fictie gaat, vind ik niets belangrijker dan het verhaal vertellen zoals het is. Ik ben er heilig van overtuigd dat schrijvers geen verhalen verzinnen, maar ze alleen vertellen omdat hun personages dat niet kunnen: zo vind ik dat het in ieder geval moet voelen. Als je een goede schrijver wilt zijn, moet je zo’n band kweken met het verhaal en de karakters dat je erin gaat geloven. Dat vind ik gewoon een essentieel principe: als jij bent uitverkoren om een bepaald verhaal te schrijven, heb je min of meer een contract waardoor je verplicht bent dat verhaal ook waarheidsgetrouw te vertellen. Maar… op het moment dat je een gepubliceerd auteur wordt, vind ik dat je ook nog een ander contract hebt. Een contract met je publiek, want zij willen ook dingen. En daar moet je ook rekening mee houden.

Lees meer…

De Pomodoro-techniek en waarom deze perfect voor mij is!

Onder Productiviteit op 5 juni 2015

Pomodoro en tijdindeling Ik hou erg van GTD – Getting Things Done. Serieus, ik ben dol op takenlijstjes en productiviteit en doelen stellen en alles, en daarom kan ik ook best gefrustreerd raken als er een dag voorbij gaat en ik niet echt veel heb gedaan (dat voelt dan zo, vaak heb ik echt wel veel gedaan). Nu ik een periode heb dat ik vaak moe ben en niet altijd puf heb om iets te doen, terwijl er toch zoveel is dat ik graag wil doen, word ik een beetje gek van mezelf: ik zou dan zo graag willen dat er pakweg 36 uur in een dag zouden zitten zodat ik aan alles toe zou komen wat ik zou willen doen. Maar omdat ik ook wel weet dat dat nu eenmaal niet gaat – en ook niet wenselijk is denk ik, want elke dag overal tijd voor hebben zou best saai worden – zoek ik als alternatief graag naar hét GTD-systeem. Je wilt niet weten hoeveel to do-apps ik al heb versleten of hoeveel systemen ik in mijn bullet journal heb staan. Maar nu heb ik het ontdekt. Het geheime recept voor succes en productiviteit, dames en heren, is… een kookwekker. Oftewel: een Pomodoro.

Lees meer…

Waarom ik zo blij ben met mijn stage

Onder Studeren en lesgeven op 4 juni 2015


Het schooljaar loopt op zijn eind en dat betekent niet alleen dat ik nog maar een paar weken naar school hoef (yes! FREEDOM!) maar ook dat mijn stage bijna afgelopen is. Iets wat ik nog niet helemaal tot me heb laten doordringen, omdat het zo raar is: sinds september heb ik stagegelopen, lesgegeven, geobserveerd, gelachen, me verwonderd en geinspireerd door de kinderen in mijn klassen. Genoten van en me gezegend gevoeld met de fantastische begeleiding. Onzekerheid gevoeld over mijn capaciteiten en ontdekt dat dat nergens voor nodig is. Dat dat straks, over minder dan een maand, voorbij is… is heel raar. En ook best wel stom.

Lees meer…

Smilenotes en dankbaarheidslijstjes

Onder Happymaking op 3 juni 2015

Smilenotes en dankbaarheid

Sinds ik heb besloten om het roer een beetje om te gooien wat betreft mijn prioriteiten en grenzen, heb ik ook besloten om aardiger voor mezelf te gaan zijn. Niet meer zoveel willen, niet meer zoveel stressen, meer loslaten en meer rustig aan doen. Maar ook: meer focussen op het positieve! En daarbij hoort een nieuwe gewoonte, of eigenlijk twee, namelijk het bijhouden van smilenotes en dankbaarheidslijstjes. Daar wilde ik vandaag even enthousiast over doen!

Lees meer…

Waar mijn grenzen liggen

Onder Gezondheid, Hersenspinsels op 2 juni 2015

Bron beeld: Unsplash

Rustig aan doen, hoe doe je dat in vredesnaam als je alles wilt behalve rustig aan doen? Dat is misschien wel de vraag die iemand die chronisch ziek is – of in ieder geval ik – zich heel vaak stelt. Dat stukje acceptatie is namelijk heel lastig: je kunt nog zoveel willen, maar soms gaat het nu eenmaal niet en daar kun je dan maar beter aan toegeven. Doe je dat niet, dan kan het wel eens heel erg nasty worden en dat willen we natuurlijk niet. Maar… wanneer gaat het dan wel en wanneer gaat het niet? Hoe moet je wijs worden uit de signalen die je lijf je stuurt? Wanneer is ik ben moe gewoon moe zijn en wanneer is het een uitputtingsalarm? Daar zijn de grenzen van de gezondheid – ha, leuke formulering – verantwoordelijk voor. Die grenzen, daar moet ik eigenlijk blij mee zijn in plaats van dat ik ze verfoei als ik het niet met ze eens ben, want die grenzen moeten er juist voor zorgen dat ik niet te ver ga. En laat ik nou net, onder het mom van terug naar de basis, besloten hebben dat ik vriendschap wil sluiten met mijn grenzen.

Lees meer…