Happymaking 101 | Geluk is… jezelf accepteren en vergeven

Onder Happymaking op 22 november 2017

Gelukkig zijn is een kwestie van tevreden zijn met je leven, trots zijn op waar je vandaan komt en werken aan waar je naartoe gaat. Dat alles heeft te maken met kwaliteit van leven en de beste versie van jezelf zijn, maar er is één ding wat daar heel erg aan ten grondslag ligt en alles te maken heeft met je gesteldheid. Om gelukkig te kunnen zijn en trots en tevredenheid te ervaren en aan je persoonlijke groei te werken, moet je namelijk lekker in je vel zitten en aardig voor jezelf zijn. En tja… dat is natuurlijk nog best wel een dingetje, want wij – en zeker wij millenials – hebben er een handje van om hoge eisen aan onszelf te stellen, nooit tevreden te zijn en onszelf voortdurend uit te foeteren. Maar word je daar gelukkig van? Nee. En daarom moeten we het eens hebben over acceptatie en vergiffenis.

Voorwaarde

Eigenlijk klinkt het heel logisch, toch? Je moet je leven accepteren zoals het nu is om er tevreden mee te kunnen zijn. Je moet jezelf vergeven voor misstappen en onvolkomenheden zodat je trots kunt zijn op wat je allemaal wél goed kunt en op je successen. Je moet accepteren dat je misschien nog veel moet leren op bepaalde gebieden en jezelf daarvoor vergeven, zodat je de weg vrijmaakt naar groei en verbetering. Ook al klinkt het misschien alsof je een softie bent wanneer je weet hoe je jezelf moet accepteren en vergeven – want hé, we moeten onszelf toch juist blijven pushen en uitdagen en het onderste uit de kan halen en fouten passen niet bij een sterk persoon – maar het maakt je juist sterk. Maar laten we de vraag van zonet nog eens stellen: als je jezelf alsmaar over grenzen heen duwt en terechtwijst, word je dan gelukkig? Nee.

Perfectly imperfect

Want we zijn geen superhelden en dat hoeven we ook niet te zijn: niemand is perfect. Goed in je vel zitten heeft alles te maken met accepteren dat je niet perfect bent en jezelf vergeven dat je niet perfect bent. Oftewel: ik ben niet perfect en dat is oké. Herhaal dat maar eens een paar keer. Of probeer deze: I’m perfectly imperfect in every way. Een beetje omgekeerde Mary Poppins-mantrapsychologie doet wonderen. Tuurlijk wil je graag aan verwachtingen voldoen – vooral die van jezelf – en succes na doorslaand succes behalen, maar zo zit het leven niet in elkaar. Er zullen tegenslagen en teleurstellingen zijn, je zult fouten maken en falen, en dat is helemaal niet erg – want je hoeft niet alles te kunnen. Als je dat zelf ook maar eens zou inzien.

Rust en ruimte

Het zit namelijk zo: op het moment dat je jezelf accepteert – en dat gaat echt niet helemaal in één keer vanzelf – en steeds weer een stukje vergeving aan jezelf kunt schenken, creëer je heel veel rust en ruimte voor jezelf. Accepteren dat het even niet lukt, dat je moe bent of je niet lekker voelt, accepteren dat het wat meer tijd kost, dat je een verkeerde inschatting hebt gemaakt of dat je het gewoon even niet weet, haalt de prestatiedruk van je schouders. Diep zuchten, je schouders ophalen en vervolgens zeggen ‘’het is oké dat het nu even zo is’’ en jezelf daarmee vergeven zorgt er vervolgens voor dat je de rust ervaart én jezelf de ruimte geeft die nodig is om te hergroeperen en een nieuwe strategie te bepalen. Accepteren en vergeven vergroot je veerkracht, en die hebben we nodig om door te kunnen bikkelen – zoals we zo graag doen.

Groei en reflectie

En er is meer. Accepteren is ook een vorm van eerlijk zijn tegen jezelf, van onder ogen zien wat je zwaktes en leerpunten zijn en hoe je verder moet. Als je altijd maar stug door blijft gaan met oogkleppen op zonder te zien dat je even pas op de plaats moet maken, is dat doel veel verder van je verwijderd dan wanneer je af en toe kritisch kijkt en toegeeft ‘’dit werkt niet, laat ik het eens anders proberen.’’ En dat is lastig, want fouten toegeven aan onszelf is helemaal niet leuk en héél confronterend, maar als we vervolgens ook kunnen beseffen dat het geen probleem is, dat we gewoon opnieuw kunnen beginnen en dat er ook dingen zijn die góed gaan, hebben we zomaar een pad naar groei en reflectie voor onszelf geplaveid.

Openheid en positiviteit

Het bijzondere aan jezelf accepteren en vergeven is dat het daardoor ook makkelijker wordt om het te geloven en aanvaarden wanneer iemand anders zegt ‘’joh, je bent geweldig zoals je bent’’ of ‘’ach, dat foutje is echt niet erg, probeer het gewoon nog eens en kijk, dit is wél goed gegaan!’’ Het is heel rot als mensen dat tegen je zeggen terwijl je het zelf helemaal niet zo ziet. Eigenlijk betekent het dat je jezelf voortdurend opbouwende feedback kunt geven:  je valt jezelf nooit aan, hebt aandacht voor wat goed gaat en kunt objectief kijken naar de foutjes en die relativeren voordat je met verbeteringen aan de slag gaat. En dat helpt je enorm om positief naar jezelf te blijven kijken en je zelfbeeld te boosten.

Het draait niet om perfectie

Het punt met gelukkig zijn is dat het niet gaat om perfectie: dan zou er weinig zijn om aan te werken. Geluk draait erom dat je aan jezelf en aan je leven blijft werken en dat je steeds nieuwe uitdagingen aangaat, hobbels overwint, inzichten vergaart en nieuwe avonturen aangaat. Accepteer dus ook dat je zelf verre van perfect bent en dat dat hartstikke oké is: de beste versie van jezelf word je júist door te aanvaarden dat je niet alles kunt en ook niet alles tegelijk kunt en dat dat absoluut niet hoeft, en door aardig tegen jezelf te zijn. Juist vergeving motiveert en juist acceptatie geeft ruimte voor groei. Stop met proberen perfect te zijn en wees jezelf, met al je perfecte imperfecties die tal van mogelijkheden bieden voor groei en reflectie (woordkunst-alert).

Vind jij het lastig om jezelf te accepteren en vergeven?

Reacties

Er zijn nog geen reacties.




CommentLuv badge