‘Onderwijsvisie’

Hoe meer ervaring ik krijg met lesgeven, hoe meer vaste vormen mijn onderwijsvisie begint aan te nemen, en het wordt des te echter door erover te schrijven!


Manifestatie ‘Yes, we can!’: invulling van het passend onderwijs

Onder Onderwijsvisie op 17 maart 2015

80EAE056-DEAE-4F9A-9F9D-AED86BCC24C1

Vorige week kreeg ik een mail van school met daarin een persoonlijke uitnodiging voor de manifestatie ‘Yes, we can!’ van het PowerPlatform. Het PowerPlatform is het steunpunt voor studenten met een functiebeperking aan de Hogeschool Rotterdam, dat studenten op basis van informatieverwerving en inspirerende events helpt het optimale uit hun studie én uit henzelf te halen. De manifestatie was een bijeenkomst speciaal voor derdejaars van alle lerarenopleidingen van de Hogeschool, met lesgeven aan leerlingen met een functiebeperking als thema. Daar zouden lezingen en workshops over worden gegeven, en omdat ik niet alleen aspirant-docent ben maar ook zelf ervaring heb met naar school gaan met een functiebeperking, wilden ze mij er graag bij hebben. Ik had eigenlijk al meteen interesse, want  niet alleen heb ik te maken met leerlingen met een functiebeperking – waarover ik naar mijn mening echt nog heel erg weinig weet – ook vind ik het superbelangrijk dat het passend onderwijs goed wordt ingericht, op een manier die ervoor kan zorgen dat leerlingen net als ik méér kunnen bereiken. En hoe kan dat beter dan door de docenten goed voor te bereiden?

Lees meer…

Tegenlicht over onderwijsinnovatie

Onder Onderwijsvisie op 10 maart 2015

vlcsnap-2015-01-27-10h17m21s56

Bron

Voor het portfolio van de tweedejaarsstage moeten we een onderwijsvisie schrijven. Toen ik dat voor het eerst hoorde, dacht ik ”oké, en hoe precies?” maar inmiddels weet ik veel beter wat het inhoudt. Inmiddels besef ik dat eigenlijk elke docent een onderwijsvisie nodig heeft, anders word je gek: zonder visie weet je niet echt waarom je in de klas staat, wat je de kinderen wilt meegeven – en niet alleen vakinhoudelijk, maar ook overkoepelend. Kinderen zitten bijvoorbeeld niet alleen maar in mijn klas om te leren spellen en lezen en schrijven, maar ook om zich te ontwikkelen, om goede mensen te worden. Daarom vind ik het helemaal niet erg om af te wijken van het programma, het gaat er namelijk om dat ze iets leren: en of dat nou iets is over Nederlands of gewoon over het leven zelf, mij een biet (oké, het liefst allebei natuurlijk).  Maar onderwijsvisie gaat niet alleen over waarom je wilt lesgeven, het gaat ook over hoe je vindt dat dat lesgeven zou moeten gebeuren, hoe leerlingen dat vakinhoudelijke en overkoepelende zouden moeten leren. Onderwijsinnovatie dus: de toekomst van het leren. Vind ik sowieso heel erg interessant (ik ben een studiebol hè) en daarom kon ik mijn hart ophalen bij de Tegenlichtuitzending van een poosje terug. En ik stond versteld van wat ik allemaal zag.

Lees meer…

10 dingen die ik heb geleerd over het leraarschap

Onder Onderwijsvisie, Studeren en lesgeven op 5 maart 2015

download

Ik vind mijn stage nog steeds superleuk: hoe meer lessen ik heb gegeven, hoe meer ik merk dat ik echt op mijn plek ben in zo’n klaslokaal, met een groep kinders die zowaar naar me luistert. En ik voel me steeds meer echt een docent: natuurlijk is er nog wel een hoop dat ik moet leren, maar er zijn ook een hoop dingen die al goed gaan. En een hoop dingen die ik al héb geleerd, en daar schrijf ik dit blogje over!

Lees meer…

Multimedia in de klas: visie van een docent to be

Onder Onderwijsvisie op 8 april 2014

Bron

Een paar maanden geleden hadden we les van een docent die ook op een middelbare school werkte, een school met een bijzonder systeem: niet alleen een huiswerkvrije school met veel zelfstandigheid voor de leerlingen, maar ook een iPadschool. De naam zegt het al: het onderwijs is digitaal, wordt gegeven via iPads en waarschijnlijk ook andere tablets of laptops. Digitaal onderwijs dus. Dit zette mij toen al aan het denken want ik was er best sceptisch over: werkt dat wel, gaan leerlingen dan niet juist doen wat ze niet horen te doen? Inmiddels weet ik dat dit voor ons ook een hele grote rol speelt en sterker nog, dat het sowieso bijna niet meer weg te denken is uit het hedendaagse onderwijs. Dat maakte wel wat gedachten los: hoe ga ik dat doen als ik straks zelf voor de klas sta, hoe ga ik ermee om?

Lees meer…

De pedagogische tik, maar dan anders

Onder Onderwijsvisie op 1 april 2014

Bron

Eén van de eerste dingen die we leerden bij het vak VOS (voorbereid op stage) was dat de docent meer dan alleen docent is. Hij is ook gastheer (of -vrouw), presentator, didacticus, afsluiter en misschien wel het belangrijkste: pedagoog oftewel opvoeder. Hij staat in de opvoeding tussen de ouders en latere maatschappelijke instanties en is na de ouders in de schooltijd van een kind de belangrijkste persoon. Dat betekent dat wij als toekomstige docenten ook wel het een en ander over opvoeding mogen en moeten weten en dat is helemaal niet erg, want ik vind dat best interessant. In het onderwijs komen namelijk niet alleen onderwijsgerelateerde zaken aan bod, maar ook dingen die te maken hebben met de opvoeding van de leerlingen. Als er thuis problemen zijn, dan zijn die over het algemeen te zien in de schoolprestaties en dan is het de taak van de school om daar achteraan te gaan. Maar docenten moeten ook bijdragen aan de opvoeding door kinderen – leerlingen – normen en waarden bij te brengen, ze te leren wat wel en niet acceptabel is zodat ze zich goed kunnen gedragen in de maatschappij. Over de manier waarop opvoeders moeten doordringen tot kinderen, is natuurlijk heel wat discussie.

Lees meer…

Dit is waarom pubers ons het bloed onder de nagels vandaan halen

Onder Onderwijsvisie op 11 november 2013

 

 

 

 

 

 

Mevrouw de Wit is wanhopig. Al twaalf jaar lang is ze moeder van Charlotte, het liefste meisje dat er bestaat: altijd deed ze braaf boodschappen, hielp ze zonder morren bij het afwassen, maakte ze haar huiswerk, wilde ze hoge cijfers halen en ging ze met lieve, fatsoenlijke meisjes om. Maar nu is ze ineens helemaal niet lief meer. Ineens heeft ze haar mooie blonde haar pikzwart geverfd, draagt ze rode lipstick en steeds kortere rokjes, ineens weigert ze te helpen in het huishouden, verslonst ze haar huiswerk en haar kamer en komt ze pas om twaalf uur thuis in plaats van tien uur. Ineens moet mevrouw de Wit van vriendinnen horen dat ze Charlotte op dakfeestjes en overdag in winkelcentra hebben gezien en dat ze zelfs heel erg brutaal is geweest tegen haar geschiedenisleraar. En mevrouw de Wit snapt er helemaal niets van. Charlotte was zo’n lief en braaf meisje, altijd gehoorzaam en gehecht aan haar ouders en nu is ze… een monster aan het worden!

Lees meer…

Het PygmalionEffect en ons aangeboren hokjesgedrag

Onder Onderwijsvisie op 10 november 2013

Je hoort er regelmatig iets over van mensen die er heel sterk tegen zijn: het hokjesdenken. In het Engels ook wel pigeonholing genoemd, een uitstekende naam zoals je op het plaatje hierboven kunt zien. Wat het inhoudt? Simpel: dat wij mensen andere mensen in hokjes duwen en ze ook volgens dat hokje behandelen. Het heeft alles te maken met vooroordelen en stereotypen, en het wordt beschouwd als heel bekrompen denken. Maar dat is het niet: het is een aangeboren hersenproces waaraan we niets kunnen veranderen, en het heeft alles te maken met verwachtingen.

Lees meer…

Onderwijs met privileges

Onder Onderwijsvisie op 14 september 2012

Door mijn handicap en chronische aandoeningen zit ik op een speciale school, voor kinderen met lichamelijke beperkingen. Een kleine school met maar iets van 50 leerlingen die allemaal een lichamelijke beperking hebben. Een ander deel van de school is voor kinderen die geestelijk gehandicapt zijn en niet goed kunnen leren. Het valt mij altijd op dat het beeld van mensen bij speciaal onderwijs vrijwel alleen gebaseerd is op autisten en kinderen met Down. Dat maakt mij best wel kwaad, want het speciaal onderwijs is een uitkomst voor kinderen en jongeren die gewoon niet op de normale manier kunnen leren, maar wél slim zijn.

Ik zou het niet redden op een reguliere middelbare school doordat ik het hoge tempo niet aan zou kunnen met mijn vermoeidheidsproblemen. Maar op mijn speciale school wordt er alles aan gedaan om het ons makkelijk te maken. Ik mag bijvoorbeeld halve dagen naar school en dan red ik het prima. We hebben sinds vorig schooljaar allemaal een schoollaptop mét bijna al onze lesstof digitaal. Er zijn klassenassistentes die de spastische kinderen helpen met hun motoriek en er ook zijn voor medicijngebruik en toiletgang, dat soort dingen. De docenten vinden het geen probleem dat we op ons eigen tempo werken en vinden het meestal ook goed als we een proefwerk of deadline willen uitstellen – zolang er maar een goede reden voor is. Oh ja, en het is ook nog eens mogelijk om je eindexamens in twee jaar te doen! Je blijft dan niet zitten, maar doet bijvoorbeeld – zoals ik – het ene jaar drie vakken en het volgende jaar vier. Zo heb je veel minder stress en meer tijd om alles netjes af te ronden!

Maar het heeft ook best nadelen. We gaan bijna allemaal met speciaal vervoer naar school, dus uitslapen wanneer we het eerste uur vrij hebben, is er niet bij. In een tussenuur naar huis gaan evenmin, en tijdens de lunch zijn we sowieso gewoon op school. De eerste schooldag is voor ons ook niet altijd leuk. ‘’Normale’’ studenten halen dan hun rooster en boeken op en verder niets, maar wij zijn echt op school en voeren alleen maar oninteressante gesprekken en doen soms spelletjes waarvoor we eigenlijk te oud zijn. Tijdverspilling, vind ik. Ook is niet alles altijd even goed geregeld: docenten zijn vaak afwezig zonder vervanger, excursies lopen in de soep doordat er te weinig rekening wordt gehouden met wat de leerlingen wel/niet aankunnen en sommige leraren willen teveel of juist te weinig. Dat is jammer, maar aangezien er maar weinig scholen zijn voor speciaal onderwijs, mag ik niet klagen. Gelukkig is dit mijn laatste jaar en dan ben ik weg, naar het HBO.

Pagina 3 van 3123