Mijn beperkingen en het lesgeven

Onder Studeren en lesgeven op 1 juni 2016

Beperkingen en lesgeven

Sinds ik de lerarenopleiding doe en stage loop, ben ik mij veel meer bewust van het verschil tussen mijn beperkingen en mijn ziekte. Die twee gingen eerst hand in hand: door de ziekte is het lastiger om te lopen, te zien en te horen en dat is nu eenmaal zo, niets aan te doen, we dealen er gewoon mee, allang geaccepteerd. Maar toen ik ging lesgeven en ontdekte hoe lástig dat eigenlijk is als je niet goed ziet en hoort, kwam ik voor een heel nieuw stukje acceptatie te staan. Want in dat soort situaties word ik er pas écht mee geconfronteerd en moet ik pas écht op zoek naar compensatie en positieve tegenhangers. En dat is soms echt heel erg moeilijk, en het kan me ook echt heel erg onzeker maken.

Ontdekkingsreis

Ik wist het natuurlijk vanaf het begin al: het zou niet makkelijk worden om als behoorlijk beperkte docent voor de klas te staan. Maar nog nooit eerder had ik mijn beperkingen of mijn ziekte echt de dienst laten uitmaken en dat was ik nu ook niet van plan. Ik begon vol goede moed en openheid aan mijn stage, zou wel zien hoe het allemaal ging en wat ik ervan kon maken. En moeilijk was het in het begin zeker: de leerlingen keken vreemd op, waren er onwennig mee, en het was even zoeken naar de juiste middelen. Er begon een ontdekkingsreis: hoe kan ik zorgen dat ik toch bij de leerlingen kan komen, hoe kan ik zorgen dat ik ze toch goed genoeg versta, hoe kan ik zorgen dat ik toch (letterlijk) zicht heb op wat ze aan het doen zijn? En stukje bij beetje… stukje bij beetje werd het makkelijker. Beter. Vanzelfsprekender.

Probleemloos

Inmiddels is het helemaal geen probleem meer: mijn leerlingen zijn helemaal gewend aan het gebruik van het microfoontje dat ze moeten doorgeven, ze zijn geduldig als ik ze meermalen niet versta, ze vinden het niet raar om een lettertype groter te maken. Ze gaan als vanzelf in zo’n opstelling zitten dat met hen communiceren makkelijk is, ze weten dat ze naar me toe moeten komen als ze iets willen vragen terwijl de rest aan het werk is en ze weten ook dat ze me soms met dingen moeten helpen. Ik werk individueel met ze zodat ik goed contact kan maken en ik gebruik zelf exemplaren van de werk- en handboeken zodat ik alles goed kan zien. Het is normaal geworden: bij mij werken de dingen nu eenmaal een beetje anders, maar juist doordat zij ook wel wat mankeren, is dat helemaal niet vreemd (meer). Een docent in een rolstoel, met een CI-implantaat én slechte ogen… waarom ook eigenlijk niet?

Moeilijkheden

Toch ga ik het plaatje niet mooier maken dan het is, want jazeker: soms is het lastig. Soms ben ik ook de wanhoop nabij als ik tot vier of vijf keer toe moet zeggen dat ik het niet heb verstaan, soms mis ik echt dingen die gezegd worden of hoor ik iets anders dan wat er gezegd wordt, soms kan ik iets echt niet lezen, soms wordt er misbruik van gemaakt. Soms is het gewoon moeilijk, en ja… dat is frustrerend. Want alleen slechthorend of alleen slechtziend zijn zou al frustrerend zijn, maar ik ben het allebei en als je voor de klas staat, merk je pas hoe onpraktisch en onprettig dat is. Hoe vermóeiend vaak ook. En dan kan ik er best onzeker van worden: kan ik het écht wel? Is het niet té onhandig, té lastig, wérkt het wel?

Compensatie

Maar weet je? Die onzekerheid, die probeer ik altijd weer van me af te schudden. Want ik wéét dat ik een goede docent ben en dat ik precies daarmee mijn beperkingen compenseer. Klassen van meer dan tien leerlingen werken niet voor mij, dat klopt. Maar groepjes van 5 tot 8 leerlingen? Dat wel. Met zo’n klas werkt het prima om het microfoontje te gebruiken en ze erop attent te maken dat ik slechthorend ben. Daar ben ik in mijn element. Hoe ik dat weet? Doordat ik steeds minder nerveus ben voor de lessen die ik moet geven: het voelt steeds beter, steeds natuurlijker, steeds fijner. Als ik voor de klas sta, dan geniet ik – er zijn tal van kleine dingen die me ontzettend gelukkig maken. Ik heb een band met de leerlingen, een band die gebaseerd is op echt contact, op het feit dat ze vragen durven te stellen én antwoord durven te geven. Ik kan ze echt iets meegeven, ik kan ze echt iets laten bereiken.

Ik weet van mezelf dat ik het lesgeven en het inhoudelijke van het vak Nederlands prima beheers en dat er absoluut nog dingen zijn die ik kan verbeteren, maar dat ik daar ook heel hard en vooral heel graag aan werk. Ik weet dat ik het kan en ik weet dat ik het wil. Ik weet dat ik geen perfecte docent ben en dat het altijd lastig zal blijven, maar hé… het zou ook niet leuk zijn als alles makkelijk ging. En een goede docent ben je uiteindelijk niet als al je lessen goed gaan en je leerlingen alles geweldig vinden, maar als je weet wat je sterke punten zijn en als je die kunt inzetten om echt iets te bereiken en de minder sterke punten te compenseren.

 Voel jij je wel eens onzeker over je werk- of studievaardigheden?

 

Gerelateerde berichten:

Reacties

  • Ik voel me er op zich niet onzeker over, maar vind het wel lastig om om te schakelen en het anders aan te pakken. Ik werk nu zo’n 15 jaar al in het onderwijs, ook daarvoor werkte ik met groepen. Maar nu mijn aandoening me steeds meer beperkt, moet ik dus mijn vastgeroeste gewoontes loslaten.
    Weet niet of je het kan herinneren, maar voordat ik je blog volgde, heb ik je een keer een berichtje gestuurd met vragen over hoe het is om vanuit een rolstoel les te geven. Ik heb het daarna geprobeerd, maar het is me toch niet zo bevallen. Ik mis dan toch teveel van wat ik zonder rolstoel wel kan doen. Nu gebruik ik mijn trippelstoel met lesgeven en ik heb wat meer andere taken, zodat ik niet zoveel voor de klas hoef vergeleken met mijn collega’s.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Terugblik EDS AwarenessmaandMy Profile

  • Zo knap dat je je niet laat tegenhouden door je beperkingen. 🙂
    Zelf ben ik niet echt onzeker in mijn werk. Op momenten dat ik wel twijfel overleg ik met een collega of arts. Heel erg belangrijk om te doen, want als ik iets verkeerd insxhat kan het een mensenleven kosten.
    Zo simpel is dan geluk onlangs geplaatst…Zo simpel is dan geluk #31My Profile

  • In een ver verleden liep ik ook stage in het onderwijs. Bewust in het speciaal onderwijs, met leerlingen die allemaal een fysieke beperking met zich meedroegen. De groepjes waren veel kleiner dan op een reguliere school. Er werd heel ontspannen lesgegeven en alles ging op een rustig tempo. Omdat alle leerlingen iets hadden en vrijwel nergens meer van opkeken, had ik het gevoel ook sneller geaccepteerd te worden. Ze zagen een juf, met ook een beperking, dus als ik juf kon worden, konden zij ook vast dokter, vrachtwagenchauffeur en secretaresse worden. Het gaf ze zelfvertrouwen en dat niet alleen, ik kon me ook prima goed inleven in hun gevoel en hun gedachtes over de maatschappij.

  • Wegens steeds aanwezige pijnklachten ben ik niet in staat om te gaan werken. Af en toe heb ik een leuk afspraakje met een vriendin én dan trek ik daar uiteraard foto’s van. Het zijn ook die dagen dat mensen me zien (niet de dagen nadien wanneer ik moet recupereren) én in het verleden kreeg ik dan wel eens de reactie dat ik het toch wel makkelijk heb. Dit soort opmerkingen hebben ervoor gezorgd dat ik ook heel erg twijfel aan mezelf. Ik vind het héél erg jammer dat ik bepaalde zaken niet kan die voor anderen vanzelfsprekend lijken maar vermits al mijn aandoeningen onzichtbaar zijn moet ik me daar soms ook nog eens voor verantwoorden én dat maakt het uiteraard nog wat moeilijker.
    zwartraafje onlangs geplaatst…Foto-update #71My Profile

  • Wauw, wat knap dat het je allemaal zo goed lukt en hoe je met alles omgaat! Ik sta zelf ook voor de klas, ben bijna bevoegd tweedegraads docent geschiedenis (nu nog een baan… helaas geen plek op mijn stage) en merk soms al dat ik met dingen moeite heb. En ik ben gezond. Het relativeert ook gelijk een hoop dingen voor mij moet ik zeggen. Wat ik nog wel eens lastig vind is om de aandacht weer terug te pakken als de leerlingen even gekletst of gelachen hebben (want dat is ook zo belangrijk).

    Ik denk dat jij je leerlingen juist ook meer zelfvertrouwen geeft, omdat je niet de ‘standaard docent’ bent. Juist daardoor laat je zien wat er allemaal kan als je hard werkt en echt wilt. Tof.
    Linda onlangs geplaatst…Day Zero Project | Update.My Profile

  • Echt knap en inspirerend om te lezen hoor! Ik voelde me al ontzettend onzeker als ik tijdens stages voor de klas moest staan, laat staan dat ik de leerlingen ook nog eens niet goed zou kunnen horen of zien. Ik heb echt respect voor je! 🙂

  • Mooi geschreven, ik heb bewondering voor je!
    Veronique onlangs geplaatst…TAG: kort maar krachtigMy Profile




CommentLuv badge